Trekking to Himalayas was the most obvious cliche that I badly wanted to be in. Whenever I travel to places, I sense this feel of incompleteness in the place from what I have assumed it to be. But I always thought my expectations are set high with the influence of materials in world wide web. So, after reading umpteen blogs about the Himalayan treks, I thought to give it a try by under promising myself. I had my own set of expectations and questions for the trek. At the same time, I was safe enough to choose an easy-moderate trek taking my fitness into consideration. Finally, I found myself in this beautiful trek called Mukta top with Indiahikes.

My pursuit to trek base camp through air and land ended exactly after one day in Kuflon. But what happened after that was pure magic. We started our trek through the trail filled with orange trees. They were bloomed enough to give us a warm mesmerizing welcome into the woods.

Trail through oranges

The beginning was all about excitement. The idea of having a trek pole in my hand made me think myself as a trained trekker who can trek as long as the trail goes on. But soon the reality hit me with the thirst. I started fighting my own challenges whenever sun kissed me. At times, I even thought that I wasn’t going to make it to the top and I should have spent this holiday in some sophisticated location without knowing what was about to come in the end. It happened with me in the first two days of my trek at few places as I was itching myself to get to the camp as soon as possible. After that, I never wanted the trail to end. With each step, I started rediscovering myself. All this time, I thought I was a photographer or at least a wannabe photographer. But I hardly took my camera out to capture in the trek. I think most of my fellow trek mates might not know that I had a camera in the bag. I knew I cannot capture the sound of the streams, silence of the shredded leaves, hardness of the rocks and softness of the breeze. Whenever I took a picture, it looked bland to me. That was when I realized that the nature has possessed me to the fullest.

The Magical path

When the days were showing off with such elegance, the nights brought their A game to the fore. We were safeguarded by mountains on all 6 days. Those mountains were good at multitasking. They never shied away from romancing with the stars in addition to the night watch that they were already doing. The result was something that could be witnessed only with the eyes which were blessed. I was fortunate that I had a pair. I slapped myself for thinking the star gazing was about counting stars all this while.

Star gazing at Shiladuni

The one fact about the trek that quite excited me from the word go was snow. I have never seen it in real and to trek on it was a sort of dream for me. As soon as I stepped on it and the perspectives of mine took a hit. I got to know the snow was over-romanticized in cinema just for the sake of heroine introduction scenes/songs. The trekking on snow was as challenging as it could get. It was slippery and deceiving when we neared the top. Every time I fell down in snow, it pumped up my veins to push myself to be on top of it. When we reached the summit, my senses shamelessly bowed down to the snow for being so beautiful. Mukta top was full of awesomeness.

Towards the top

The trek was planned and organized in a minimalistic way to cater the needs of whole trek group. The minimalism taught me a lot in regards to valuing simple things. From food to water, we had limitations in almost everything which reminded me the ignorance that we all have on those things while we are at home. Just because they are easily accessible to us, we are not giving them the respect they deserve. There is a famous dialogue in a Tamil movie that goes like this, “Always have hot water or hot tea, Burn your lips and get reminded of your loved ones”. The next time, that I am gonna burn my lips, I will definitely be reminiscing this trek for fighting out with a bunch for hot water to counter subzero conditions.

This trek was not just about nature and experiences. To me, they were just support mechanisms. The real heroes were people who made me introspect every cup of my thoughts.

When we were struggling even to walk on the trails to reach the camp and the summit, there was a team which was working relentlessly to give us the food and snacks on time. The kitchen team was not just doing the catering for the sake of duty. They always delivered varieties that we could hardly ask for even at home. On top of rotis and sabjis, there were always cherries like gulab jamuns, pakodas and custards. The ultimate surprise was the Christmas cake made of sooji and jaggery. We were wondering throughout the trek on how they pulled off this mystery. On the last day of trek, we had this introductory talk with kitchen team in which they apologized assumingly for any mishits in the cooking. We were shell-shocked as we were already in awe of their work. My heart suffered a knockout punch for bragging myself in the annual review meeting for the work which was not even half challenging as they do.

Kitchen Team

On top of the extremely cold weather, there was an awesomatic coolness that was wavering around us during the whole trek. I would let our technical trek leader Mr.Sunil Rawat (Fondly called as Sunil Bhai) take the credit for the same. Our days always started with his blissful alarm ‘Garama garam chai!’. He never liked to complicate anything and always had a simplistic approach to even challenging problems. In his talk on the final day, he started with apologizing for not being able to allow us more time in the summit. He never had the need to do it as that was done in the interest of us as a precaution for bad weather. But he did. He ended his talk with this exact dialogue, “What to say? You gave me lots of love and I gave you the same. That’s all. I didn’t do anything much”. How innocently and beautifully he has put it. In between the insecurities and the trust issues, I think we are losing the innocence that Sunil bhai has. It’s definitely the time to rethink.

Super Cool Sunil Bhai

 The trek team was always high in spirits all because of our trek leader Mr.Pranav Dharamsey. His energy resonated with the whole team for all the 6 days which gave that extra push which everyone needed to complete the trek. Every time we circled up for warm up and cool down, he started with his trademark “Good Morning people” or “Good Evening people”. To execute such a near to perfect trek in such challenging conditions was a herculean task itself. He was fighting his own challenges as well. But that never showed up on his face. The passion that he had for the trekking was unmatchable. My respect for him went miles ahead when he started for another trek just after the completion of our trek with the same smile that we had seen him with on first day. He will keep winning hearts.

Ever Passionate Pranav

 Last but not the least, the fellow trek mates who had their own set of lessons to feed me with. Every time I felt like I would not be able to complete the trek, they gave me the push to complete it. The passionate guy who has been a Pianist and has been giving out books for free, the girl with strong mental endurance who had fought her way through the mountains with knee pain, the motivated guy who kept pushing people towards the top with his songs and slogans, the hyperactive girl who kept the mood light throughout the trek and many more. I can go on to describe about everyone. But I fear my inferiority complex would grow higher than 11,838 ft. Everyone in the team gave me something to look back at myself which I was munching in my thoughts on my way back while descending.

The Team

I wanted to do this trek to get myself away from humans and get myself immersed in the nature. When I gave myself to nature, it lead me back to these beautiful humans. Oh man, Life is a deadlock!

பெண்களைப் பற்றிய படம் அல்லது பெண்களை சுற்றிய படம்  என்றாலே நம்மூரில் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுருக்கி விடலாம். ஜோதிகா நடித்தால் ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் போராட்டம், நயன்தாரா நடித்தால் திகில் நிறைந்த பேயாட்டம், மற்ற மசாலா படங்களில் வரும் நாயகிகளுக்கு காதலினால் வரும் ஆர்ப்பாட்டம். இவ்வளவு தான் நம் சினிமா. இதையும் தாண்டி சில படங்கள் ஸ்டீரியோடைப்புகளை உடைத்துவிட்டு வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால், எண்ணிக்கை என்று பார்த்தால் சொச்சம் தான். போராட்டம், பயம், காதல் இதைத் தாண்டி பெண்களின் உணர்ச்சிகளை திரையில் பார்க்க முடியாதா என நான் எண்ணிக் கொண்டிருந்த வேளையில் நான் பார்த்த சீரிஸ் தான் 'ஆரஞ்ச் இஸ் தி நியூ ப்ளாக்'. (Orange is the New Black)

பிரெண்ட்ஸ் சீரிஸ் அளவிற்கு இது பிரபலமான சீரிஸ் இல்லை தான். ஆனால், ப்ரெண்ட்ஸில் பகடி செய்யப்பட்ட சில உறவுகளின் ஆழம் இதில் உணர்த்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணத்திற்கு, லெஸ்பியன்/கேய் உறவுகளை கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும் பகடி செய்திருப்பார்கள் ப்ரெண்ட்ஸ் சீரிஸில். ஆனால், இதில் நாம் பார்க்கும் மைய கதாபாத்திரமே ஒரு லெஸ்பியன். அங்கேயே ஆரம்பிக்கிறது இந்த சீரிஸின் சுவாரஸ்யம்.

லெஸ்பியன் என்றாலே இரு பெண்களுக்கு இடையேயான புணர்ச்சி என்கிற அளவில் தான் நம் புரிதல் உள்ளது. ஆனால், காதல், ஊடல் , கண்ணீர் அதையும் தாண்டி வெளிப்படும் துரோகம் என அனைத்தையும் பைப்பர் வழியே நமக்கு கடத்தியிருக்கிறார்கள்.  பைப்பர் தன் காதலியால் ஒரு போதைப் பொருள் கடத்தலில் சிக்க வைக்கப்பட்டு சிறைக்குள் வரும் பெண். அவள் தன் லெஸ்பியன் வாழ்வை மறந்து ஒருவனை மணமுடிக்க ஆயத்தமான நேரத்தில் தொடங்குகிறது நாம் பார்க்கும் திரைமொழியினோடு அவள் சிறைவாசம். அங்கேயே அவளை சிக்க வைத்த காதலியும் வந்து சேர்கிறாள். அதன் பிறகு அவர்களுக்குள்ளும் அவர்களை சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நடக்கும் சம்பவங்கள் தான் கதை.

பெண்கள் சிறை. நாம் அதிகம் பார்த்திராத ஒரு சூழல். பைப்பர் மைய கதாபாத்திரம் ஆனாலும் அவளே இல்லாத எபிசோடுகள் கூட உள்ளன. சுற்றிலும் அவ்வளவு வித விதமான கதாபாத்திரங்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி  கிளைக்கதைகள். சிலர் தெரிந்தே செய்த தவறுகள், சிலர் தெரியாமல் செய்த தவறுகள். அதனால் அவர்களுக்கு கிடைத்த சிறைவாசம். அதில் அவர்களுக்கு நிகழும் மனமாற்றம், மனக்குமுறல் என சீரிஸ் முழுக்க உணர்ச்சிகள் நிறைந்து கிடக்கின்றன.

வெளியே தனி தனியாக தவறு செய்துவிட்டு சிறைக்குள் ஒன்று சேரும் அம்மா-மகள், சிறையில் தனிமையில் வாடுபவர்களை மகள்களாக எண்ணி உதவும் பெண், மூன்று பச்சிளங்குழந்தைகளை கொன்றுவிட்டு குற்ற உணர்ச்சியில் சுற்றும் ஒரு அம்மா, திருநங்கையாக தன் மனைவியின் உதவியுடன் மாறிய ஒரு கணவன், ஆண்களுக்கான முக்கியத்துவம் குறைகிறது என்பதாலேயே பெண்களுக்கு இடையேயான உறவுகளை வெறுக்கும் ஒரு காவலாளி, சிறைவாசிகளுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்துவிடமாட்டோமா என்று ஏங்கும் ஒரு வார்டன் என கதாபாத்திரங்களுக்கிடையே முரண்களைப் புகுத்தி முன்னேறி செல்கிறது இந்த கதை.

இந்த சீரிஸ் பார்த்து நான் அறிந்து கொண்ட இன்னொரு விஷயம். இதுவரை இனவெறி சண்டையென்றால் அது கருப்பு வெள்ளை என ஒடுக்கப்பட்டும் ஒடுக்கியும் வாழ்பவர்கள் என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அதில் கருப்பு வெள்ளை தாண்டி ஸ்பானிஷ், ஏசியன் என இன்னும் பல இருப்பதை விரிவுப்படுத்தி விளக்கியிருந்தனர். அவர்களுக்கு இடையே தலைமைக்கான போட்டி அதற்காக நடக்கும் கடத்தல், கொலை என்பதும் இந்த சீரிஸின் சாராம்சம்.  சிறைவாசிகள் மட்டுமின்றி அங்கு வேலை செய்யும் காவலாளிகளின் மனவோட்டத்தையும் பதிவு செய்திருந்தது சிறப்பு. அவர்களின் வாழ்வு, வழி அது உந்தும் போராட்டம் என சரி தவறு தாண்டி ஒரு ஜட்ஜ் செய்ய முடியாத கண்ணோட்டத்தில் நம்மை செலுத்தும் இந்த சீரிஸ்.

6 சீசன்கள் பார்த்துவிட்டு, 7வது சீசனுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அது தான் கடைசி சீசன் என்பதால் என்ன புதுசாக சொல்லிவிட போகிறார்கள் என்று தான் இருந்தேன். ஆனால், அதில் அமெரிக்காவின் சமகால அரசியலை வெளிப்படையாக சாடியிருந்தது ஒரு அதிர்ச்சியான ஆச்சர்யம் தான். நாடு விட்டு நாடு சென்று அமெரிக்காவில் இருக்கும் மக்கள் நிராதரவாக நாடு கடத்தப்படுவதை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருந்தனர். அதில் பிரியும் உறவுகளில் சில சீரிஸ் முடிந்த பின்பும் நம்முள் நீங்காமல் இருக்கும். அவர்கள் தன் ஜனாதிபதியையும் சாட தவறவில்லை. இது இப்படி இருக்க இந்து முன்னணி என்னும் ஒரு அமைப்பைப் பற்றி பேசியதால் சென்சார் தாண்ட முடியாமல் இருக்கும் ஜிப்ஸி என்னும் தமிழ் படத்தை எண்ணி நொந்து கொண்டே இதை எழுதி முடித்தேன். 

"அம்மி அம்மி அம்மி மிதிச்சு" என்று மெட்டி ஒலி நாடகத்தின் இன்ட்ரோ பாடல் கேட்டவுடன் சில்லறைகளை சிதறவிட்டு பார்த்த வீடுகளில் எங்கள் வீடும் ஒன்று. சரோவிற்கு வந்த மாமியார் பிரச்சனை, லீலாவிற்கு வந்த கணவன் பிரச்சனை என அனைத்து பிரச்சனைகளையும் அலசி ஆராய்ந்து அவர்களுக்காக அலறி அனுதாபப்பட்டு ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு சுபம் போடுவதற்கும், 'இந்த நாடகம்னாலே இப்படி தான் டா அழுகாச்சியா இருக்கும்' என்று பொதுமைப்படுத்தி சீன் போடும் எதார்த்த கிளிஷேவிற்குள் நான் விழுவதற்கும் சரியாய் இருந்தது.

அன்றிலிருந்து சீரியல் என்றாலே எனக்கொரு ஒவ்வாமை இருந்து வந்தது.  அவ்வப்போது ஆங்கில சீரிஸ் பார்க்கச் சொல்லி எனக்கு நண்பர்களிடம் இருந்து அறிவுரைகள் வந்து கொண்டும் இருந்தது. அப்போதும் என் எண்ணங்கள் யாவும் தமிழ் தொலைக்காட்சிகளில் வரும் சீரியல்களையும் என் நண்பர்கள் சொன்ன சீரிஸ்களையும் ஒன்றாகவே எண்ணி என்னை ஒன்ற விடாமல் செய்து கொண்டிருந்தது. அப்படி இருந்த என்னை  'இந்த சீரிஸ் பாரு டா வேற லெவல்ல இருக்கும்' என்று மற்றவருக்கு உபதேசம் சொல்லும் உத்தமன் ஆக்கிய  புண்ணியம் நான் பார்த்து வியந்த சில சீரிஸ்களையே சாரும். அவற்றை நான் உணர்ந்த விதம் பற்றிய  சிறு தொகுப்பு தான் இது. பல கருத்து கதவுகளை எனக்கு திறந்துவிட்ட அந்த சீரிஸ்களுக்கான நன்றியாகவும், அவற்றை எனக்கு அறிமுகப்படுத்த நினைத்த பலரை  பகடி செய்ததற்கு மன்னிப்பாகவும் தான் நான் இதை பார்க்கிறேன்.

'அப்படி என்ன தான் யா இருக்கு இதுல' என்று நான் பார்க்க ஆரம்பித்த ஒரு சீரிஸ் 'ஃப்ரெண்ட்ஸ்'. வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு தருணங்களில் ஒன்று சேர்ந்த ஆறு நண்பர்களின் கதை. எப்போதும் காபிக்கடையில் அரட்டையடித்துக்கொண்டு, எப்போதாவது பெற்றோர்களை சந்தித்துக்கொண்டு, லவ் வேறு டேட்டிங் வேறு என்று புரிந்து கொண்டு வாழும் நமக்கு செட்டே ஆகாத செட்டப். இதில் மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பில் வருவது போல் இடையில் சிரிப்பலைகள் வேறு. ஆனாலும் ஒவ்வொரு கேரக்டரும் அவர்களுக்கு நிகழும் கிளைக்கதைகளும்  நம்மை வியப்படைய வைக்க தவறவில்லை.

"நட்புன்னா என்னனு தெரியுமா? இப்படி இருக்கணும் டா , அப்படி இருக்கணும் டா" என்று அவர்கள் பேசிக் கொள்வதில்லை. இத்தனைக்கும் ஒவ்வொருவரும் இன்னொருவர் பேச்சைக் கேட்பதில்லை, சொன்ன சொல்லை அப்படியே காப்பாற்றுவதும் இல்லை. ஆனால், ஒருவருக்கு நடக்கும் நல்லது கெட்டது என அனைத்திலும் மற்றவர்கள் துணை நிற்கிறார்கள். அவர்களின் நட்பு காட்சிகளாக கதைகளாக அவர்கள் வாழ்வில் நடக்கும் நிகழ்வுகளாக நம் முன் விரிவடைகின்றன. அந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு பகுதியாக அவர்களுக்கு பரிச்சயமான ஆனால் கண்களுக்கு தட்டுப்படாத  ஒரு கேரக்டராக நாமும் வாழ துவங்கி விடுகிறோம்.

ஆண்களும் பெண்களும் நண்பர்களாக மட்டும் இருக்க முடியுமா? நண்பர்களுக்குள் காதல் தவறா? என்று நாம் இன்னும் பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், இதுல சரி தவறுன்னு எதுவும் இல்ல நமக்கு எது செட் ஆகுதோ அத பண்ணிட்டு போயிட்டே இருப்போம் என்று அசால்டாக பதில் சொல்லி செல்கிறார்கள்.

நண்பர்கள்னா பார்ட்டி ஜாலி மட்டும் தானா என்றால், அது மட்டுமில்லை அவர்களுக்கு பிரச்சனை அதற்கு மேல் வரும் என்பதையும் அவர்கள் சொல்ல தவறவில்லை. கை நிறைய சம்பாரித்து அடிக்கடி பார்ட்டி செய்யும் நண்பர்களுக்கிடையில் நிரந்தர வருமானமில்லாமல் பார்ட்டிக்கு போக கூச்சப்படும் இருவர், பல பெண்களிடம் உறவு கொண்டாலும் தன் நண்பனின் முன்னாள் காதலியின் மேல் காதல் வரும்போது அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் மறைக்க முற்படும் ஒருவன் என்று அவர்களுக்குள் வரும் முரண்பாடுகள் நாம் அதிகம் சிந்தித்து பார்க்காதவை ஆனால் எளிதில் நடக்கக் கூடியவை.

இந்த சீரிஸ் வந்த காலக்கட்டத்தை வைத்துப் பார்க்கும்போது இது பதித்து சென்ற முற்போக்கான கருத்துகள் அதீதம். அதே சமயம் அவர்கள் கூறும் நெகிழ்வான கதைகளும் ஏராளம். 

மாற்றாந்தாயின் மூலம் பிறந்த தம்பியின் குழந்தைகளுக்கு வாடகைத்தாய் ஆகும் அக்கா,  தந்தையின் நண்பனைக் காதலிக்கும் மகள், பெண்ணாக மாறிய தந்தையை 30 வருடங்களுக்கு பிறகு ஏற்றுக் கொள்ளும் மகன், தந்தை இல்லாத தோழிக்கு தந்தை ஸ்தானத்தில் இருந்து திருமண மேடையில் ஏற்றிவிடும் நண்பன், விபத்தாக நண்பர்களுக்கு இடையே நடந்த உறவில் பிறந்த குழந்தை, ஆனால் அதற்காக திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் இல்லாமல் வாழும் தம்பதி, மனைவியின் லெஸ்பியன் திருமணத்தை முன் நின்று நடத்தும் கணவன்  என இந்த சீரிஸ் நமக்கு அறிமுகப்படுத்தும் விஷயங்கள் பல பல.

இதில் பலவற்றையும் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் போகலாம். ஆனால், அவர்கள் அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை. அவர்கள் நமக்கு சொல்லிக் கொள்ள விரும்புவதும் அது தான்.

இவ்வளவு ஆழமான நிகழ்வுகள், கனமான பாத்திரங்கள் இருந்தும் நம்மை தொடர்ந்து சிரிக்க வைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். நகைச்சுவை மூலம் இவ்வளவு கதைகளும் கதாபாத்திரங்களும் நமக்கு உணர்த்தும் உண்மைகள் அபாரமானவை.

எவன் எது செய்தாலும் கிண்டல் செய்யும் சாண்ட்லர், பார்க்கும் இடமெல்லாம் சுத்தம் எதிர்பார்க்கும் மோனிகா, சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போதெல்லாம் டைனோசர் பற்றி லெக்ட்சர் அடிக்கும் ராஸ், பேஷன் டேட்டிங்கில் நாட்டம் கொண்ட ரேஷல், பெண்களை கவர்வதையே வேலையாக வைத்திருக்கும் ஜோயி, தன் கிறுக்குத்தனங்களை மறைக்க விரும்பாத ஃபீபீ என அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லாமல் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரே விஷயம்

 I’ll be there for you, like I’ve been there before...
I’ll be there for you, Coz you’re there for me too...

Hopeless - This phrase would be apt to display my state of mind most of the times when I watched Dhoni bat. It took me longer than usual to realise that he was the reason to rescue the team from such a state frequently. There were times when I badly wanted to get out. I wasn't a big fan of cricketer Dhoni. But Of late, his aura made my insight to yell at me for being a dumbass. Eventually, I ended up loving him like anything.

None would have expected the birth of a legend when a debutant with hair running down his shoulders walked into the field to get out for a duck. After all, I didn't expect. But match after match, he started growing as a star for which I felt like blaming his luck. With the unorthodox batting style, I didn't see him to win consistently. He defeated me everytime as I wanted him to fail big. I was in utter shock when the captaincy was handed over to him. Because there wasn't even a clue that the Indian team had got its best captain in the history.

Even when India had won their world cup in 2011, I was really never interested to appreciate his captaincy and the crucial knock. I was still hoping his luck would disappear some day. I always thought he was showing off as if victories were normal to him whenever his calm face was reluctant to celebrate them. But he proved me wrong again. 

My attraction for him began when he actually started failing. With the word 'fail', I mean his failure as a batsman when he struggled to score even the fewest of the runs. As a cricketer and person, he was winning the hearts all the time. Little bit I knew that my heart was already in queue. I was praying for him to get out so that someone will come to make the team win. But that someone never came. People wrote off Dhoni for every defeat of the team. His calm composure was never interested to pour out any reciprocation. My heart started to groan for him.

I slowly started to cheer for the runs he scored and to get disappointed whenever he got out. Only then, I had a keen notice on the miracles he did to the team behind and the stumps ahead. He never deliberately shown the difference he made. But it was evident both when he was on and off the field.

All of a sudden, 

his inelegant batting style became the most elegant thing I could witness,

his press interviews became the most insightful thing I could hear,

his selflessness became the most sensible thing I could talk about,

his leadership became the most exciting thing I could cheer about and 

he became the man on whom I can be proud about.

I would call Dhoni as a magician who had mastered the acts of Pledge, turn and Prestige. He would show us something to believe, then he would make it disappear questioning our own belief and again he would come up to show what he has promised. It applies both for his whole career and the matches he play. When people were expecting his retirement to happen, he started playing like Dhoni of the old days. But now with a difference that I am loving him. A recent commentary introduced him with an apt title "Dhoni - Reborn" when he played a glorious knock. I would second that.

May he reborn again and again to wow millions like me. He continues to inspire and deserves the love that is ever multiplying.

I would call it a force of nature that I got to watch two movies in two days which increased my intensity towards insight. These questions always popped up in my mind whenever I hear a incident or story based on historic base. 'What is the probability of those incidents being true?' , 'What if the man conveyed the incident to world was an ardent follower one party?', 'What if the whole thing was a hoax?' and many more.

These two movies tightened those thoughts with their depiction of Ramayana. One is Raman Raghav 2.0 and another is Kaala. 

We have been told multiple aspects of being good Ram and bad Raavan. The grammar of being anything can be defined easily.  But we should understand the fact that they are defined by us or one among us. The two movies stand out by breaking those grammars.

Let us take the first movie, Raman Raghav 2.0, released in 2016. The whole point of movie is to shout out that there is equal amount of good and evil in everyone. For the will, they take analogy from Ramayana to show how similar Ram and Raavan are by depicting them with two characters. Interestingly, they both fall into same pool of thoughts. Though you would not see the direct metaphors in the movie, there are nuances which would help you in connecting the dots. Even you will find a character that talks with hanuman and praises Raavan for his heroics.

The second movie, Kaala that released very recently, goes multiple steps ahead by depicting Ram as villain and Raavan as hero. Unlike the previous movie, you will find multiple metaphors and symbols to give you a new syllabus of Ramayana. This movie breaks all those grammars and myths behind White & Black, Clean & Dirt and ofcourse Ram & Raavan too. There is a scene where the antagonist addresses the protagonist as Raavan to which an acquaintance asks 'Will Ram kill Raavan?'. And he cunningly answers 'That's what Vaalmiki had written right..!'

Here the man in question is neither Ram nor Raavan. It is Vaalmiki. I could easily relate this to present day scenario when I get to read different versions of same news in media.

I am glad that Ramayana is evolving and Cinema is evolving. We should evolve too so as to tender a end card to this judging game with what we hear.

"ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால் அறிவிலோங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம்" என்றான் பாரதி. அவன் கனவு மட்டும் பலித்திருந்தால், பல கனவுகள் பலி ஆகாமல் இருந்திருக்கும். சாதி, மதம், இனம் ,மொழி , மாநிலம் , நாடு போன்ற மேம்போக்கான பாகுபாடுகளை பற்றி அலசி ஆராயும் நாம் இதற்கெல்லாம் வித்திட்ட பாலின பாகுபாட்டை  அலட்சியப் படுத்துவதில் ஆச்சர்யமில்லை. காரணம், அது இயல்பு என்றாகிப் போனது தான்.

பெண் என்பவள் ஒரு சக மனிதி  என்று உணரும் ஞானம் பலருக்கும் வாய்க்காமல் போனது ஏன் என்பது ஒரு மில்லியன் டாலர் கேள்வி. பதில் மட்டும் கிடைத்த பாடில்லை.  ஆண்களால் முடிந்த சில விஷயங்கள் பெண்களால் முடியாது, பெண்களால் முடிந்த சில விஷயங்கள் ஆண்களால் முடியாது.  அதை உணர்ந்து ஒருவரையொருவர் உறுதுணையாகக் கொண்டு உலக  வாழ்வின் பூரணத்தை நோக்கி  வழி நடத்திச் செல்வதே ஆண், பெண் படைப்பின் சித்தாந்தம். ஆனால், இங்கு நடப்பது அனைத்தும் அதற்கு நேர்மாறானவை.


சர்வாதிகாரம், வேற்றுமை இவையெல்லாம் நாட்டு நடப்பு என்பர், இதே தோரணையில் நடக்கும் வீட்டு நடப்பிற்கு என்ன பெயர் என்று தெரியவில்லை. பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமை என்றால் அது கொலை, கொள்ளை, வன்முறை மட்டுமே என்று நினைத்தால் மன்னிக்கவும். அதையும் தாண்டி பல வெளி வராத , பெண்களின் உள்ளங்களை மட்டுமே வாட்டி எடுக்கும் பல கொடுமைகளும் உள்ளன. உதாரணமாக, இங்கு இரு  கதைகளை  எடுத்துக் கொள்வோம்.

வித்யா ஒரு புத்திசாலி பெண். பள்ளி காலத்தில் அவளுடன் படித்த அனைவரையும் விட மதிப்பெண்களும் அறிவும் பெற்றவள். பட்டம் படித்து பொறியாளராக வேண்டும் என்பது தான் அவள் கனவு. ஆனால், அவளால் பொறியியல் பட்டதாரி மட்டுமே ஆக முடிந்தது. சமூகம் திணித்த திருமணம் தான் அதற்கு காரணம் . "என்ன இவ்ளோ வயசு ஆகியும் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணாம வெச்சுருக்கிங்க "  என்று ஒரு 22 வயது பெண்ணைப் பார்த்து கேட்கும் அவலம் இந்நாட்டில் மட்டுமே காணமுடியும் பொக்கிஷம். பல கண்டுபிடிப்புகளின் பிறப்புக்கு காரணமாக வேண்டிய அவளால், இரு குழந்தைகளின் பிறப்புக்கு மட்டுமே உதவ முடிந்தது. குழந்தை பிறப்பு அவளால் மட்டுமே முடிந்த ஒன்று தான். அதற்காக அவள் கனவுகள் கலைக்கப்பட்டதற்கு காரணம் குழந்தைகள் என்றாகுமா? நிச்சயமாக இல்லை.

அவள் உடல் ரீதியாக எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தப்படவில்லை. யாருடைய வார்த்தையும் அவளை துளைத்தெடுக்கவில்லை. இருந்தும் அவள் துன்புறுத்தப்படுகிறாள்.  இத்தனைக்கும் அவள் சுற்றத்தார் அவளுக்கு ஓர் நல்வாழ்வு ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதாகவே நினைத்து இதை செய்தனர். அவர்களது அன்பு பாசத்தால் மறைக்கப்பட்டுவிட்டது அவள் கனவு. அதற்காக அன்பு பாசமே இருக்கக்கூடாதா என்றால் அது தவறு. எதிலும் அவர்களுக்கான இடைவெளியும், சுதந்திரமும் கொடுக்கப்படவேண்டும். இது ஆண்களுக்கும் பொருந்தும். வித்யாவின் மனநிலையை சற்று சிந்தித்து பார்க்கையில் , அவளுக்குள் ஒரு போராட்டமே நடந்திருக்கும்.  அவள் மீது அக்கறை கொண்ட அன்பான குடும்பம் , அக்குடும்பத்தின் மீது எந்நேரமும் குற்றம் சொல்ல காத்திருக்கும் சமூகம். இதற்கிடையில் அவளுக்கான கனவு. அதை அவள் வெளிப்படுத்தும் சந்தர்ப்பம் கூட அவளுக்கு கிடைத்திராது. அவள் உணரும் முன்பே அவளுடைய கனவு நசுக்கப்பட்டிருக்கும். கருவை சிதைப்பது எவ்வளவு கொடுமையோ, அதே அளவு கனவை சிதைப்பதும் தான்.

நாம் சாருவின் கதைக்கு வருவோம். பெண் நண்பர்களை விட ஆண் நண்பர்களே அதிகம் கொண்டவள்  சாரு. தைரியசாலி , சமூகத்தில் பெண்கள் மீது பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் சங்கிலிகளை உடைப்பதிலும் கூட. தன் நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவது மட்டும் இல்லாமல், அவர்களுக்கு பிரச்சனை என்றாள் முன் நிற்பதிலும் அவள் தான் முன்னோடி. அதற்காக அவள் வாங்கிய பெயர்கள் 'பஜாரி ', 'அடங்காப்பிடாரி ' போன்ற வகையறாக்களை சேர்ந்தவை. ஏன் இன்னும் சிலர் அவளை 'தே.....' என்கிற வார்த்தையில் கூட அழைப்பதுண்டு. இதையே ஒரு ஆண் செய்திருந்தால் 'வீரன்,தீரன் ' என்று போற்றப்பட்டிருப்பான். அவளைப்  போற்றிப் புகழ வேண்டாம், ஆனால் ஒரு குறைந்தபட்ச மரியாதையாவது அவளுக்கு கிடைத்திருக்கலாம். இந்நிலையில் தீராத வயிற்று வலியால் துடித்த சாரு, தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். காரணமே தெரியாத சுற்றத்தாரும் "அவ நடத்தை சரியில்ல அது அவங்க வீட்டுக்கு தெரிஞ்சுருச்சு , அதான் தற்கொலை பண்ணிகிட்டா"  என்று கிளப்பி விடுகின்றனர் . உலகின் பல கொடுமைகாரர்களுக்கு கிடைத்த இறுதி மரியாதை கூட, அவளுக்கு கிடைக்காமல் போனது யார் குற்றம்?

சாரு தன் உயிரை மட்டுமே மாய்த்துக் கொண்டாள். இங்கு இருப்பவர்கள் கலாசார சீரழிவு என்னும் வஸ்திரத்தால் அவள் பண்பை மாய்த்துவிட்டனர். எது கலாசார சீரழிவு ? ஆணுடன் பேசாதே , அவனுடன் பழகாதே என்று அவள் சமூக சிந்தனையை முடக்குவதா, இல்லை சகமனிதரை மதித்து பழகுவதா! சாருவின் ஆன்மாவும் கண்ணீர் வடித்திருக்கும் இவர்கள் அறியாமையை கண்டு.  ஒரு பெண்ணைப் பற்றி முழுதும் அறியாமலேயே அவள் பாத்திரத்தை கொலை செய்ய கதை உருவாக்குபவர்களுக்கு , அவள் நிலைமையை உணர நேரம் இருந்திருக்காது தான்.

இம்மாதிரி பல வித்யாக்களும், பல சாருக்களும் நம்மை சுற்றி தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்களை பெண் தெய்வங்களாக போற்ற வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. சொல்லப் போனால் பிரச்சனை ஆரம்பிக்கும் இடமே, அப்படி அவர்களை பிரித்துப் பார்க்கும் போது தான். அவர்களை அவர் போக்கில் விடுங்கள், பிரச்சனைகள் சுமூகமாகும். அடுப்படி மட்டுமே அவர்களது நிரந்தர உறைவிடம் என்பது மாற வேண்டும்.

"ஒரு பொண்ணால எப்டி இத பண்ண முடியும்... "

"ஒரு பொண்ணுகிட்ட போய் இப்டி தோத்துட்டு வந்துருக்கியே... "

"ஒரு பொண்ணுக்கு என்ன இவ்ளோ ஆசை .."

"ஒரு பொண்ணு சொல்றத நான் கேக்கணுமா?"

"ஒரு பொண்ணு தானே... "

போன்ற எண்ணங்கள் ஆண்களுக்கும் ,

"நான் ஒரு பொண்ணு, எப்டி நான் போய்... "

"நான் ஒரு பொண்ணு, எப்டி என்னால முடியும்.."

"ஒரு பொண்ணு பண்ணுனா ஒத்துக்குவாங்களா .."

"நான் ஒரு பொண்ணு, மத்தவங்க சொல்றத தான் கேக்கணும் "

போன்ற எண்ணங்கள் பெண்களுக்கும் இருக்கும் வரையில் இக்கொடுமைகள் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

பெண் என்பவள் ஒடுக்கப்பட்டவளும் அல்ல, வலிமையற்றவளும் அல்ல. நம்மால் அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவள். இன்றைய வளர்ந்து வரும் நாகரிகத்தில், பெண்கள் வெளி வர ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். ஆனால், அதுவும் அவர்களுக்கு பிரச்சனை கொடுக்கவே ஆரம்பித்திருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பெண்களை எளிதாக அடைந்து விடலாம் என்பது சில காமுகர்களின் பார்வை. அது அனைவரின் சிந்தனை இல்லையெனினும் சமீபத்தில் 11 மாத குழந்தை கற்பழிக்கப்பட்ட செய்தி மற்றவர்களையும் கிலி அடையத்தான் செய்கிறது. இருந்தும் அதையும் உடைத்தெறிந்து வெளி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருகிறது.

ஒரு பெண் இங்கு தான் செல்ல வேண்டும் , இவ்வளவு நேரம் தான் இருக்க வேண்டும் , இவ்வளவு தான் பேச வேண்டும் , இவர்களோடு தான் பேச வேண்டும்  என்பதெல்லாம் தான் பெண்களுக்கான இலக்கணம் என்றால், அதை திருத்த வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு உண்டு. பெண்களுக்கான இலக்கணம் என்பதே உடைத்தெறிக்க பட வேண்டிய ஒன்று தான். அவர்களை அவர்களாக இருக்க விடாமல் செய்யும் கருணையும் கூட கொடுமையானது தான்.

பெண்களுக்கான குரல்கள் ஆங்காங்கே ஒலித்தாலும் அதில் பலவும் சில பெண்களின் சுயநல விரோதத்தை தீர்த்துக் கொள்ளவே பயன்படுகிறது. பெண்களே! உங்களுக்கான ஆதரவுகள் பெருக துவங்கி இருக்கின்றன. அதை சரியான முறையில் நல்ல நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்துங்கள். பாலின பாகுபாடு குறைய சில காலம் பிடிக்குமெனினும் அதற்கான ஆணிவேராக இது அமையும். ஆண், பெண் இருவருடைய ஒத்துழைப்பின்றி இது நிறைவேறாத ஆசையாகவே இருக்கும்.

"விலகி வீட்டிலோர் பொந்தில் வளர்வதை வீரப் பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பராம்
சாத்திரங்கள் பலபல கற்பராம்
சவுகரியங்கள் பலபல செய்வராம்
மூத்த பொய்மைகள் யாவும் அழிப்பராம்
மூடக் கட்டுகள் யாவும் தகர்ப்பராம்
காத்து மானிடர் செய்கை அனைத்தையும் கடவுளர்க் கினிதாகச் சமைப்பராம்"

இதில் பாதி நிகழ ஆரம்பித்திருக்கிறது. மீதியும் நிகழ, பெண்மையைப் புகழ்வோம்.

அவளிடம் நான் அவ்வளவாக பேசியதில்லை. நான் தனிமையில் இருக்கும்போது அவளுடன் பேச ஓராயிரம் வார்த்தைகள் ஒத்திகை பார்த்ததுண்டு. ஆனால், அவளுடன் பேச விழையும் தருணங்களில் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளுக்கு மேல் உதிர்க்க என் நா மறுக்கின்றன. அதற்கு காரணம், என்னையே அறியாமல் நான் கொண்ட நாணமா இல்லை அவள் கண்களில் நான் கண்ட பானமா என்பது எனக்கே புதிர் தான். தூக்கக் கலக்கத்திலோ ஒரு வித கிறக்கத்திலோ நான் அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் அவளுடன் பேசிட, அவள் மேல் நான் கொண்ட ஆசைகளை கவிதையாய் பாடிட ஓர் அசட்டுத் தைரியம் என்னை வந்து சேரும். ஆனால், அடுத்த நாளே அவளைப் பார்க்கும்போது மீண்டும் ஓர் முறை கோழையாகிறேன்.

அவள் இதழோரப் புன்னகை அவ்வப்போது தலைநீட்டி கண் சிமிட்டும். அது எனக்கானதாய் இருக்காதா என்கிற அங்கலாய்ப்பு எப்போதும் எனக்குண்டு. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த சிரிப்பு இரட்டிப்பாகும். அதைப் பார்த்து என்னையே அறியாமல் நானும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பேன். அந்த சிரிப்பிற்கு காரணம் கேட்டால் சமாளிக்க முடியாமல் அசடு வழிவதைத் தவிர வேறென்ன செய்ய முடியும். அப்படியொரு நிலைக்கு என்னை அடிக்கடி ஆளாக்குவதில் அவள் படுசுட்டி.

அவள் பார்க்கும் திசையில் நான் இருந்துவிட்டால் போதும், அவளைக் கவர்ந்து விட வேண்டுமென்று என் இயல்பை மீறி நான் செய்யும் கோமாளித்தனங்கள் பல. அவள் கண் விழி உருளும் சமயங்களில் நானும் உருள முற்படுகிறேன், அவள் விழிகளின் ஒளி என் மேல் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்க.

அவள் துப்பட்டாவும் என் சட்டையும் எப்போதாவது ஒரே வண்ணத்தில் சந்தித்துக் கொள்ளும். அப்போதெல்லாம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஆற்றல் ஒன்று எங்களை சேர்க்க போராடி வருவதாய் நினைத்துக் கொள்வேன். அவள் தன் தோழிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அரை வினாடிக்கொரு முறை முகபாவனைகளை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பாள். அவளை விட அப்படி என்ன சுவாரஸ்யம் அந்த உரையாடலில் இருந்து விட போகின்றது என்று நான் வியந்ததுண்டு. இருந்தும் அவளைத் தொடர்ந்து கவனிக்க நான் அச்சப்படுகிறேன். அவள் ஒவ்வொரு முகபாவனையும் என் உடல் பாகங்களை அங்குமிங்கும் அலைக்கழிக்கின்றன.

யாரும் கவனிக்கவில்லையென நினைத்து அவள் தன்னிலை மறந்து நொறுக்குத் தீனிகளை கொறித்துக் கொண்டிருப்பாள். ஒரு மழலையின் உடல்மொழி அவளிடத்தில் தெறித்துக் கொண்டிருக்கும். பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பாமரனாய் அவளையே நான் வெறித்துக் கொண்டிருப்பேன், அவள் சிந்தவிடும் சிதறல்களேனும் எனக்கு சொந்தமாகுமா என்கிற ஏக்கத்தில்.

சுவாரஸ்யம் இல்லாத வேலைகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும்போதெல்லாம் அவள் முகத்தை ஒரு மாதிரி தூக்கி வைத்துக் கொள்வாள். அதுவும் ஒரு அழகு தான் என்று இலக்கணத்தை மாற்றியமைத்தாள். அனைவரும் தாங்கி நிற்கும் எதார்த்தம் கூட, அவளிடம் சேர்கையில் கவிதையாகிறது.

அவள் யாருடனாவது ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் கைப்பேசியில் உரையாடினால் என் மனம் பதைபதைக்க ஆரம்பித்துவிடும். ஒரு வித பொறாமை துளிர்விட்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைக்க ஆரம்பித்து விடுவேன். நேரில் பேச முடியாமல் திருட்டுத்தனமாய் அவள் முகப்புத்தகப் பக்கத்தை நோட்டமிடும் ஒரு தொடை நடுங்கியின் செய்கை வேறென்னவாக இருந்து விட முடியும்.

அவளை நான் இவ்வளவு ரசித்தபோதும், விரும்பியபோதும் அவளுடனான ஒரு இடைவெளியையே விரும்புகிறேன். அவளுடன் நெருங்கி அவளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கையில் உண்மையில் அவள் நான் விரும்பிய அவள் இல்லை என்கிற ஏமாற்றத்தை விட, தொலைவில் இருப்பினும் நான் ரசித்த அவளாகவே வாழ்ந்துவிட்டு போகட்டும். அவள் வாழ்க்கையில் அவளே படிக்காத ஒரு அத்தியாயமாய் இருப்பதும் ஒரு போதை தானே...!