அலட்சியமான பார்வை, பார்ப்பவர்களை கட்டி இழுக்கும் மூக்கு வளையம், நினைத்த நேரத்தில் சிகரெட் புகைக்கும் உதடுகள், தனக்கு சுவாரசியமானதை பார்க்கும் போது மட்டும் கன்னத்தில் குழி செய்யும் சிரிப்பு - இது தான் மேவ். எதையுமே சீரியசாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் ஜாலியாக திருடிக் கொண்டு தோன்றியவர்களோடு கலவி கொண்டு திரியும் அவளுக்குள் யாரும் அறியாத மென் சோகம். அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஈர்ப்பு கொள்கிறான் ஒட்டிஸ்.

ஒட்டிஸ் அவளுக்கு அப்படியே நேர்ரெதிர் துருவம். எதுவாகினும் பார்த்து பார்த்து செய்யும் ஒரு அக்மார்க் நல்லவன். "நீ இது வரைக்கும் செய்யக்கூடாத ஏதாவது செஞ்சுருக்கியா?" என்று கேட்டால், "ஓ செஞ்சுருக்கேனே, அடிக்கடி சோம்பேறித்தனமா இருக்குனு என் டேட்டா பேக்அப் எடுக்காம விட்ருவேன்" என சொல்லும் அளவுக்கு அப்பாவி.

இருவரும் சேர்ந்து நேரம் கழிக்கும் ஒரு நிலை வருகிறது. அவளுடன் இருப்பதற்காகவே அவனுக்கு இஷ்டம் இல்லாத அந்த வேலையை செய்ய ஒப்புக் கொள்கிறான்.

அப்படி ஒரு நாள் அவள் ஸ்கூல் முடிந்த இடத்தில் தன்னை சந்திக்க முடியுமா என கேட்கிறாள். அவள் தன்னுடன் டேட் செய்ய விரும்புகிறாள் என்று எண்ணி உடனே சம்மதிக்கிறான். அவளும் ஒரு விலாசம் கொடுத்து வர சொல்கிறாள்.

தன் முதல் டேட்டில் அவளை இம்ப்ரெஸ் செய்து விட வேண்டுமென தீர்க்கமாய் கோட்டு சூட்டு சகிதமாய் அவளை சந்திக்க செல்கிறான் ஒட்டிஸ். ஹாய் சொல்வதற்கு பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டு சென்றவனுக்கு அங்கே ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

அது ஒரு அபார்ஷன் கிளினிக். மேவ் தன் அலட்சியத்தால் கருவுற்றிருந்தாள். அதைக் கலைத்து விட்டு வீட்டுக்கு செல்லும்போது கூட ஒருவர் வேண்டுமென ஒட்டிசை வர சொல்லியிருக்கிறாள்.இது தெரியாமல் கனவு கோட்டை கட்டி வந்த அவனுக்கு மிஞ்சியது ஏமாற்றம் மட்டுமே. அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவனது எண்ணங்களை புரிந்து கொண்டு உடனே வெளியேற சொல்கிறாள். அவனும் வெளியேறுகிறான்.

அவள் முடிந்து வெளியே வரும்போது அவளுக்காக பூங்கொத்துடன் வெளியே காத்திருக்கிறான். "நீ இன்னும் வெயிட் பண்றியா ?" என புன்முறுவலுடன் அவள் கேட்க, "அதுக்கு தானே வர சொன்ன !" என்கிறான் எவ்வித சலனமும் இல்லாமல். அவள் வீட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

அவள் கருவுற்றதைப் பற்றியோ, அவன் அடைந்த ஏமாற்றத்தைப் பற்றியோ ஒரு சொல்கூட இல்லை. ஆனால், அது அவர்களை பற்றிய உரையாடலாய் இருந்தது. "அந்த பூ எனக்காகவா ?" என்கிறாள் .

"ஆமா, ஆனா இப்போ குடுத்தா சரியா இருக்குமானு தெரில..."

"எனக்கு புடிச்சிருக்கு குடு, 'ஹாப்பி அபார்ஷன்' னு சொல்ற மாறி இருக்கு..." என்கிறாள் அவளுக்கே உரிய நக்கலுடன். இருவரும் சிரித்துக் கொள்கிறார்கள்.

இது Sex Education என்கிற சீரிஸில் வருகிற ஒரு எபிசோட். நாடகத்தன்மையுடன் எத்தனையோ உணர்வுகளை இந்த இடத்தில் வெளிப்படுத்தியிருக்க முடியும். ஆனால், அனைத்தையும் மறந்து அவர்களின் உரையாடலுக்காக நம்மை புன்னகைக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படி ப்ராக்டிக்கலான பல தருணங்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்த சீரிஸ் ஒரு மேஜிக் தான்.

ஒரு queer கதாபாத்திரம் எப்படி வடிவமைக்கப்பட வேண்டுமென பாடம் எடுத்திருக்கிறார்கள். எரிக் தன் பாலியல்பின் பொருட்டு சில இடங்களில் அவமானப்படுத்தப்படுகிறான். ஆனாலும் அவன் சுருண்டு படுத்துக்கொள்வதில்லை. அவனை அரவணைக்க ஆயிரம் கைகள் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. தான் நினைத்ததை செய்ய தன் அப்பாவிற்கே பாடம் எடுக்கும் அளவிற்கு முதிர்ச்சி. ஆனால், தன்னை கொடுமைப்படுத்தியவனிடமே காதலில் விழும் அப்பாவித்தனம். ஒரு கதாப்பாத்திரத்தில் எத்தனை பரிமாணங்கள்.

இந்த ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமின்றி - பள்ளியிலேயே அழகானவனை நான் தான் டேட் செய்ய வேண்டுமென என்னும் ஒரு பெண், அதில் அவமானப்படுத்தப்பட்டு வெகுண்டெழுந்து அவளின் அந்தரங்கப் புகைப்படங்களை வெளியிடும் ஒரு தோழி, வீட்டில் தந்தையால் வெறுக்கப்படும் விரக்தியில் பார்ப்பவர்கள் மேல் எல்லாம் எரிந்து விழும் ஒருவன், செக்ஸ் தெரபிஸ்ட்டாக ஊருக்கே உபதேசம் செய்தாலும் தன் தனிப்பட்ட வாழ்வில் உறவுகளின் பிடியில் ஒரு முடிவிற்கு வர முடியாத ஒட்டிஸின் அம்மா என எளிதாக ஜட்ஜ் செய்யப்படக்கூடிய ஆனால் ஜட்ஜ் செய்ய முடியாத கதாபாத்திரங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன.

சீரிஸ் முழுவதும் புணர்ச்சியைப் பற்றி பேசிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு துளி வக்கிரம் இல்லை. அதே சமயம், பொது இடங்களில் நடக்கும் sexual assault எவ்வளவு சீரியஸான விஷயம் என்பதையும் அழுத்தமாக சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

ஏய்மீ பேருந்தில் செல்லும்போது இளைஞன் ஒருவனால் பாலியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகிறாள். ஆனால், அவள் அதைப் பற்றி பெரிதாக யோசிக்காமல் தான் மேவ் பிறந்தநாளிற்கு கொண்டு வந்த கேக் வீணாகிவிட்டதே என்று வருத்தப்படுகிறாள். இதைப் பார்த்த மேவ்,

"உனக்கு என்ன நடந்துருக்குன்னு புரியுதா ?"

"இந்த மாதிரி பண்றதுக்குன்னே தான் வருவாங்க. இதையெல்லாம் பெருசு பண்ண முடியுமா? உனக்கு கொண்டு வந்த கேக் வீணாயிடுச்சே!"

"எனக்கு உண்மையிலேயே கிப்ட் குடுக்கணும்னு நெனச்சா, நா சொல்றத செய்வியா?" என்றாள் விபரீதம் புரிந்த மேவ்.

"சொல்லு, செய்யறேன்!"

"என்கூட போலீஸ் கிட்ட வா, நம்ம கம்ப்ளைண்ட் குடுத்துட்டு வருவோம். இத இப்டியே விடக்கூடாது."

சில பல உரையாடலுக்கு பின் ஏய்மீயும் சம்மதிக்கிறாள். அதன் பின் தான் அச்சம் அவளை ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பிக்கிறது. பேருந்தில் ஏறவே பயந்து தினமும் கிலோமீட்டர் கணக்காக நடக்கிறாள். அவளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த அவளுக்குள் குடிகொள்ளும் இந்த போராட்டங்கள் பல கண்ணீர்களை காண்கிறது.

பின்னொரு நாளில் பல மாறுபட்ட குணாதிசயங்கள் கொண்ட பெண்களுக்கிடையே இருக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் பற்றிய கலந்துரையாடல் வரும்போது ஏய்மீயின் இந்தப் பிரச்சனை வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது. அப்பெண்கள் அனைவரும் இதே போன்ற பிரச்சனையை சந்தித்ததாக வழிமொழிகின்றனர். பொதுவாக நடப்பதால் ஒரு தவறு எவ்வளவு மேம்போக்காக கையாளப்படுகிறது என்பதை நொந்து கொள்கின்றனர். அடுத்த நாளே தங்கள் பாகுபாடுகள் சண்டைகளை மறந்து ஏய்மீயின் பயத்தை எதிர்த்து ஒன்றாக பேருந்தில் ஏறுகின்றனர்.

இப்படி நினைத்து நினைத்து சிலாகித்துக் கொள்ள பல சிரிப்புகள், பல கண்ணீர்கள், பல போராட்டங்கள், பல மனமாற்றங்கள்  இந்த சீரிஸ் முழுவதும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. இருந்தும் மேவும் ஒட்டிஸும் இணைந்து விடும் அந்த தருணத்திற்கான காத்திருப்பு தான் என் பார்வையில் இந்த சீரிஸ்.

பெண்களைப் பற்றிய படம் அல்லது பெண்களை சுற்றிய படம்  என்றாலே நம்மூரில் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுருக்கி விடலாம். ஜோதிகா நடித்தால் ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் போராட்டம், நயன்தாரா நடித்தால் திகில் நிறைந்த பேயாட்டம், மற்ற மசாலா படங்களில் வரும் நாயகிகளுக்கு காதலினால் வரும் ஆர்ப்பாட்டம். இவ்வளவு தான் நம் சினிமா. இதையும் தாண்டி சில படங்கள் ஸ்டீரியோடைப்புகளை உடைத்துவிட்டு வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால், எண்ணிக்கை என்று பார்த்தால் சொச்சம் தான். போராட்டம், பயம், காதல் இதைத் தாண்டி பெண்களின் உணர்ச்சிகளை திரையில் பார்க்க முடியாதா என நான் எண்ணிக் கொண்டிருந்த வேளையில் நான் பார்த்த சீரிஸ் தான் 'ஆரஞ்ச் இஸ் தி நியூ ப்ளாக்'. (Orange is the New Black)

பிரெண்ட்ஸ் சீரிஸ் அளவிற்கு இது பிரபலமான சீரிஸ் இல்லை தான். ஆனால், ப்ரெண்ட்ஸில் பகடி செய்யப்பட்ட சில உறவுகளின் ஆழம் இதில் உணர்த்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணத்திற்கு, லெஸ்பியன்/கேய் உறவுகளை கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும் பகடி செய்திருப்பார்கள் ப்ரெண்ட்ஸ் சீரிஸில். ஆனால், இதில் நாம் பார்க்கும் மைய கதாபாத்திரமே ஒரு லெஸ்பியன். அங்கேயே ஆரம்பிக்கிறது இந்த சீரிஸின் சுவாரஸ்யம்.

லெஸ்பியன் என்றாலே இரு பெண்களுக்கு இடையேயான புணர்ச்சி என்கிற அளவில் தான் நம் புரிதல் உள்ளது. ஆனால், காதல், ஊடல் , கண்ணீர் அதையும் தாண்டி வெளிப்படும் துரோகம் என அனைத்தையும் பைப்பர் வழியே நமக்கு கடத்தியிருக்கிறார்கள்.  பைப்பர் தன் காதலியால் ஒரு போதைப் பொருள் கடத்தலில் சிக்க வைக்கப்பட்டு சிறைக்குள் வரும் பெண். அவள் தன் லெஸ்பியன் வாழ்வை மறந்து ஒருவனை மணமுடிக்க ஆயத்தமான நேரத்தில் தொடங்குகிறது நாம் பார்க்கும் திரைமொழியினோடு அவள் சிறைவாசம். அங்கேயே அவளை சிக்க வைத்த காதலியும் வந்து சேர்கிறாள். அதன் பிறகு அவர்களுக்குள்ளும் அவர்களை சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நடக்கும் சம்பவங்கள் தான் கதை.

பெண்கள் சிறை. நாம் அதிகம் பார்த்திராத ஒரு சூழல். பைப்பர் மைய கதாபாத்திரம் ஆனாலும் அவளே இல்லாத எபிசோடுகள் கூட உள்ளன. சுற்றிலும் அவ்வளவு வித விதமான கதாபாத்திரங்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி  கிளைக்கதைகள். சிலர் தெரிந்தே செய்த தவறுகள், சிலர் தெரியாமல் செய்த தவறுகள். அதனால் அவர்களுக்கு கிடைத்த சிறைவாசம். அதில் அவர்களுக்கு நிகழும் மனமாற்றம், மனக்குமுறல் என சீரிஸ் முழுக்க உணர்ச்சிகள் நிறைந்து கிடக்கின்றன.

வெளியே தனி தனியாக தவறு செய்துவிட்டு சிறைக்குள் ஒன்று சேரும் அம்மா-மகள், சிறையில் தனிமையில் வாடுபவர்களை மகள்களாக எண்ணி உதவும் பெண், மூன்று பச்சிளங்குழந்தைகளை கொன்றுவிட்டு குற்ற உணர்ச்சியில் சுற்றும் ஒரு அம்மா, திருநங்கையாக தன் மனைவியின் உதவியுடன் மாறிய ஒரு கணவன், ஆண்களுக்கான முக்கியத்துவம் குறைகிறது என்பதாலேயே பெண்களுக்கு இடையேயான உறவுகளை வெறுக்கும் ஒரு காவலாளி, சிறைவாசிகளுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்துவிடமாட்டோமா என்று ஏங்கும் ஒரு வார்டன் என கதாபாத்திரங்களுக்கிடையே முரண்களைப் புகுத்தி முன்னேறி செல்கிறது இந்த கதை.

இந்த சீரிஸ் பார்த்து நான் அறிந்து கொண்ட இன்னொரு விஷயம். இதுவரை இனவெறி சண்டையென்றால் அது கருப்பு வெள்ளை என ஒடுக்கப்பட்டும் ஒடுக்கியும் வாழ்பவர்கள் என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அதில் கருப்பு வெள்ளை தாண்டி ஸ்பானிஷ், ஏசியன் என இன்னும் பல இருப்பதை விரிவுப்படுத்தி விளக்கியிருந்தனர். அவர்களுக்கு இடையே தலைமைக்கான போட்டி அதற்காக நடக்கும் கடத்தல், கொலை என்பதும் இந்த சீரிஸின் சாராம்சம்.  சிறைவாசிகள் மட்டுமின்றி அங்கு வேலை செய்யும் காவலாளிகளின் மனவோட்டத்தையும் பதிவு செய்திருந்தது சிறப்பு. அவர்களின் வாழ்வு, வழி அது உந்தும் போராட்டம் என சரி தவறு தாண்டி ஒரு ஜட்ஜ் செய்ய முடியாத கண்ணோட்டத்தில் நம்மை செலுத்தும் இந்த சீரிஸ்.

6 சீசன்கள் பார்த்துவிட்டு, 7வது சீசனுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அது தான் கடைசி சீசன் என்பதால் என்ன புதுசாக சொல்லிவிட போகிறார்கள் என்று தான் இருந்தேன். ஆனால், அதில் அமெரிக்காவின் சமகால அரசியலை வெளிப்படையாக சாடியிருந்தது ஒரு அதிர்ச்சியான ஆச்சர்யம் தான். நாடு விட்டு நாடு சென்று அமெரிக்காவில் இருக்கும் மக்கள் நிராதரவாக நாடு கடத்தப்படுவதை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருந்தனர். அதில் பிரியும் உறவுகளில் சில சீரிஸ் முடிந்த பின்பும் நம்முள் நீங்காமல் இருக்கும். அவர்கள் தன் ஜனாதிபதியையும் சாட தவறவில்லை. இது இப்படி இருக்க இந்து முன்னணி என்னும் ஒரு அமைப்பைப் பற்றி பேசியதால் சென்சார் தாண்ட முடியாமல் இருக்கும் ஜிப்ஸி என்னும் தமிழ் படத்தை எண்ணி நொந்து கொண்டே இதை எழுதி முடித்தேன். 

Hopeless - This phrase would be apt to display my state of mind most of the times when I watched Dhoni bat. It took me longer than usual to realise that he was the reason to rescue the team from such a state frequently. There were times when I badly wanted to get out. I wasn't a big fan of cricketer Dhoni. But Of late, his aura made my insight to yell at me for being a dumbass. Eventually, I ended up loving him like anything.

None would have expected the birth of a legend when a debutant with hair running down his shoulders walked into the field to get out for a duck. After all, I didn't expect. But match after match, he started growing as a star for which I felt like blaming his luck. With the unorthodox batting style, I didn't see him to win consistently. He defeated me everytime as I wanted him to fail big. I was in utter shock when the captaincy was handed over to him. Because there wasn't even a clue that the Indian team had got its best captain in the history.

Even when India had won their world cup in 2011, I was really never interested to appreciate his captaincy and the crucial knock. I was still hoping his luck would disappear some day. I always thought he was showing off as if victories were normal to him whenever his calm face was reluctant to celebrate them. But he proved me wrong again. 

My attraction for him began when he actually started failing. With the word 'fail', I mean his failure as a batsman when he struggled to score even the fewest of the runs. As a cricketer and person, he was winning the hearts all the time. Little bit I knew that my heart was already in queue. I was praying for him to get out so that someone will come to make the team win. But that someone never came. People wrote off Dhoni for every defeat of the team. His calm composure was never interested to pour out any reciprocation. My heart started to groan for him.

I slowly started to cheer for the runs he scored and to get disappointed whenever he got out. Only then, I had a keen notice on the miracles he did to the team behind and the stumps ahead. He never deliberately shown the difference he made. But it was evident both when he was on and off the field.

All of a sudden, 

his inelegant batting style became the most elegant thing I could witness,

his press interviews became the most insightful thing I could hear,

his selflessness became the most sensible thing I could talk about,

his leadership became the most exciting thing I could cheer about and 

he became the man on whom I can be proud about.

I would call Dhoni as a magician who had mastered the acts of Pledge, turn and Prestige. He would show us something to believe, then he would make it disappear questioning our own belief and again he would come up to show what he has promised. It applies both for his whole career and the matches he play. When people were expecting his retirement to happen, he started playing like Dhoni of the old days. But now with a difference that I am loving him. A recent commentary introduced him with an apt title "Dhoni - Reborn" when he played a glorious knock. I would second that.

May he reborn again and again to wow millions like me. He continues to inspire and deserves the love that is ever multiplying.

"ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால் அறிவிலோங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம்" என்றான் பாரதி. அவன் கனவு மட்டும் பலித்திருந்தால், பல கனவுகள் பலி ஆகாமல் இருந்திருக்கும். சாதி, மதம், இனம் ,மொழி , மாநிலம் , நாடு போன்ற மேம்போக்கான பாகுபாடுகளை பற்றி அலசி ஆராயும் நாம் இதற்கெல்லாம் வித்திட்ட பாலின பாகுபாட்டை  அலட்சியப் படுத்துவதில் ஆச்சர்யமில்லை. காரணம், அது இயல்பு என்றாகிப் போனது தான்.

பெண் என்பவள் ஒரு சக மனிதி  என்று உணரும் ஞானம் பலருக்கும் வாய்க்காமல் போனது ஏன் என்பது ஒரு மில்லியன் டாலர் கேள்வி. பதில் மட்டும் கிடைத்த பாடில்லை.  ஆண்களால் முடிந்த சில விஷயங்கள் பெண்களால் முடியாது, பெண்களால் முடிந்த சில விஷயங்கள் ஆண்களால் முடியாது.  அதை உணர்ந்து ஒருவரையொருவர் உறுதுணையாகக் கொண்டு உலக  வாழ்வின் பூரணத்தை நோக்கி  வழி நடத்திச் செல்வதே ஆண், பெண் படைப்பின் சித்தாந்தம். ஆனால், இங்கு நடப்பது அனைத்தும் அதற்கு நேர்மாறானவை.


சர்வாதிகாரம், வேற்றுமை இவையெல்லாம் நாட்டு நடப்பு என்பர், இதே தோரணையில் நடக்கும் வீட்டு நடப்பிற்கு என்ன பெயர் என்று தெரியவில்லை. பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமை என்றால் அது கொலை, கொள்ளை, வன்முறை மட்டுமே என்று நினைத்தால் மன்னிக்கவும். அதையும் தாண்டி பல வெளி வராத , பெண்களின் உள்ளங்களை மட்டுமே வாட்டி எடுக்கும் பல கொடுமைகளும் உள்ளன. உதாரணமாக, இங்கு இரு  கதைகளை  எடுத்துக் கொள்வோம்.

வித்யா ஒரு புத்திசாலி பெண். பள்ளி காலத்தில் அவளுடன் படித்த அனைவரையும் விட மதிப்பெண்களும் அறிவும் பெற்றவள். பட்டம் படித்து பொறியாளராக வேண்டும் என்பது தான் அவள் கனவு. ஆனால், அவளால் பொறியியல் பட்டதாரி மட்டுமே ஆக முடிந்தது. சமூகம் திணித்த திருமணம் தான் அதற்கு காரணம் . "என்ன இவ்ளோ வயசு ஆகியும் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணாம வெச்சுருக்கிங்க "  என்று ஒரு 22 வயது பெண்ணைப் பார்த்து கேட்கும் அவலம் இந்நாட்டில் மட்டுமே காணமுடியும் பொக்கிஷம். பல கண்டுபிடிப்புகளின் பிறப்புக்கு காரணமாக வேண்டிய அவளால், இரு குழந்தைகளின் பிறப்புக்கு மட்டுமே உதவ முடிந்தது. குழந்தை பிறப்பு அவளால் மட்டுமே முடிந்த ஒன்று தான். அதற்காக அவள் கனவுகள் கலைக்கப்பட்டதற்கு காரணம் குழந்தைகள் என்றாகுமா? நிச்சயமாக இல்லை.

அவள் உடல் ரீதியாக எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தப்படவில்லை. யாருடைய வார்த்தையும் அவளை துளைத்தெடுக்கவில்லை. இருந்தும் அவள் துன்புறுத்தப்படுகிறாள்.  இத்தனைக்கும் அவள் சுற்றத்தார் அவளுக்கு ஓர் நல்வாழ்வு ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதாகவே நினைத்து இதை செய்தனர். அவர்களது அன்பு பாசத்தால் மறைக்கப்பட்டுவிட்டது அவள் கனவு. அதற்காக அன்பு பாசமே இருக்கக்கூடாதா என்றால் அது தவறு. எதிலும் அவர்களுக்கான இடைவெளியும், சுதந்திரமும் கொடுக்கப்படவேண்டும். இது ஆண்களுக்கும் பொருந்தும். வித்யாவின் மனநிலையை சற்று சிந்தித்து பார்க்கையில் , அவளுக்குள் ஒரு போராட்டமே நடந்திருக்கும்.  அவள் மீது அக்கறை கொண்ட அன்பான குடும்பம் , அக்குடும்பத்தின் மீது எந்நேரமும் குற்றம் சொல்ல காத்திருக்கும் சமூகம். இதற்கிடையில் அவளுக்கான கனவு. அதை அவள் வெளிப்படுத்தும் சந்தர்ப்பம் கூட அவளுக்கு கிடைத்திராது. அவள் உணரும் முன்பே அவளுடைய கனவு நசுக்கப்பட்டிருக்கும். கருவை சிதைப்பது எவ்வளவு கொடுமையோ, அதே அளவு கனவை சிதைப்பதும் தான்.

நாம் சாருவின் கதைக்கு வருவோம். பெண் நண்பர்களை விட ஆண் நண்பர்களே அதிகம் கொண்டவள்  சாரு. தைரியசாலி , சமூகத்தில் பெண்கள் மீது பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் சங்கிலிகளை உடைப்பதிலும் கூட. தன் நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவது மட்டும் இல்லாமல், அவர்களுக்கு பிரச்சனை என்றாள் முன் நிற்பதிலும் அவள் தான் முன்னோடி. அதற்காக அவள் வாங்கிய பெயர்கள் 'பஜாரி ', 'அடங்காப்பிடாரி ' போன்ற வகையறாக்களை சேர்ந்தவை. ஏன் இன்னும் சிலர் அவளை 'தே.....' என்கிற வார்த்தையில் கூட அழைப்பதுண்டு. இதையே ஒரு ஆண் செய்திருந்தால் 'வீரன்,தீரன் ' என்று போற்றப்பட்டிருப்பான். அவளைப்  போற்றிப் புகழ வேண்டாம், ஆனால் ஒரு குறைந்தபட்ச மரியாதையாவது அவளுக்கு கிடைத்திருக்கலாம். இந்நிலையில் தீராத வயிற்று வலியால் துடித்த சாரு, தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். காரணமே தெரியாத சுற்றத்தாரும் "அவ நடத்தை சரியில்ல அது அவங்க வீட்டுக்கு தெரிஞ்சுருச்சு , அதான் தற்கொலை பண்ணிகிட்டா"  என்று கிளப்பி விடுகின்றனர் . உலகின் பல கொடுமைகாரர்களுக்கு கிடைத்த இறுதி மரியாதை கூட, அவளுக்கு கிடைக்காமல் போனது யார் குற்றம்?

சாரு தன் உயிரை மட்டுமே மாய்த்துக் கொண்டாள். இங்கு இருப்பவர்கள் கலாசார சீரழிவு என்னும் வஸ்திரத்தால் அவள் பண்பை மாய்த்துவிட்டனர். எது கலாசார சீரழிவு ? ஆணுடன் பேசாதே , அவனுடன் பழகாதே என்று அவள் சமூக சிந்தனையை முடக்குவதா, இல்லை சகமனிதரை மதித்து பழகுவதா! சாருவின் ஆன்மாவும் கண்ணீர் வடித்திருக்கும் இவர்கள் அறியாமையை கண்டு.  ஒரு பெண்ணைப் பற்றி முழுதும் அறியாமலேயே அவள் பாத்திரத்தை கொலை செய்ய கதை உருவாக்குபவர்களுக்கு , அவள் நிலைமையை உணர நேரம் இருந்திருக்காது தான்.

இம்மாதிரி பல வித்யாக்களும், பல சாருக்களும் நம்மை சுற்றி தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்களை பெண் தெய்வங்களாக போற்ற வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. சொல்லப் போனால் பிரச்சனை ஆரம்பிக்கும் இடமே, அப்படி அவர்களை பிரித்துப் பார்க்கும் போது தான். அவர்களை அவர் போக்கில் விடுங்கள், பிரச்சனைகள் சுமூகமாகும். அடுப்படி மட்டுமே அவர்களது நிரந்தர உறைவிடம் என்பது மாற வேண்டும்.

"ஒரு பொண்ணால எப்டி இத பண்ண முடியும்... "

"ஒரு பொண்ணுகிட்ட போய் இப்டி தோத்துட்டு வந்துருக்கியே... "

"ஒரு பொண்ணுக்கு என்ன இவ்ளோ ஆசை .."

"ஒரு பொண்ணு சொல்றத நான் கேக்கணுமா?"

"ஒரு பொண்ணு தானே... "

போன்ற எண்ணங்கள் ஆண்களுக்கும் ,

"நான் ஒரு பொண்ணு, எப்டி நான் போய்... "

"நான் ஒரு பொண்ணு, எப்டி என்னால முடியும்.."

"ஒரு பொண்ணு பண்ணுனா ஒத்துக்குவாங்களா .."

"நான் ஒரு பொண்ணு, மத்தவங்க சொல்றத தான் கேக்கணும் "

போன்ற எண்ணங்கள் பெண்களுக்கும் இருக்கும் வரையில் இக்கொடுமைகள் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

பெண் என்பவள் ஒடுக்கப்பட்டவளும் அல்ல, வலிமையற்றவளும் அல்ல. நம்மால் அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவள். இன்றைய வளர்ந்து வரும் நாகரிகத்தில், பெண்கள் வெளி வர ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். ஆனால், அதுவும் அவர்களுக்கு பிரச்சனை கொடுக்கவே ஆரம்பித்திருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பெண்களை எளிதாக அடைந்து விடலாம் என்பது சில காமுகர்களின் பார்வை. அது அனைவரின் சிந்தனை இல்லையெனினும் சமீபத்தில் 11 மாத குழந்தை கற்பழிக்கப்பட்ட செய்தி மற்றவர்களையும் கிலி அடையத்தான் செய்கிறது. இருந்தும் அதையும் உடைத்தெறிந்து வெளி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருகிறது.

ஒரு பெண் இங்கு தான் செல்ல வேண்டும் , இவ்வளவு நேரம் தான் இருக்க வேண்டும் , இவ்வளவு தான் பேச வேண்டும் , இவர்களோடு தான் பேச வேண்டும்  என்பதெல்லாம் தான் பெண்களுக்கான இலக்கணம் என்றால், அதை திருத்த வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு உண்டு. பெண்களுக்கான இலக்கணம் என்பதே உடைத்தெறிக்க பட வேண்டிய ஒன்று தான். அவர்களை அவர்களாக இருக்க விடாமல் செய்யும் கருணையும் கூட கொடுமையானது தான்.

பெண்களுக்கான குரல்கள் ஆங்காங்கே ஒலித்தாலும் அதில் பலவும் சில பெண்களின் சுயநல விரோதத்தை தீர்த்துக் கொள்ளவே பயன்படுகிறது. பெண்களே! உங்களுக்கான ஆதரவுகள் பெருக துவங்கி இருக்கின்றன. அதை சரியான முறையில் நல்ல நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்துங்கள். பாலின பாகுபாடு குறைய சில காலம் பிடிக்குமெனினும் அதற்கான ஆணிவேராக இது அமையும். ஆண், பெண் இருவருடைய ஒத்துழைப்பின்றி இது நிறைவேறாத ஆசையாகவே இருக்கும்.

"விலகி வீட்டிலோர் பொந்தில் வளர்வதை வீரப் பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பராம்
சாத்திரங்கள் பலபல கற்பராம்
சவுகரியங்கள் பலபல செய்வராம்
மூத்த பொய்மைகள் யாவும் அழிப்பராம்
மூடக் கட்டுகள் யாவும் தகர்ப்பராம்
காத்து மானிடர் செய்கை அனைத்தையும் கடவுளர்க் கினிதாகச் சமைப்பராம்"

இதில் பாதி நிகழ ஆரம்பித்திருக்கிறது. மீதியும் நிகழ, பெண்மையைப் புகழ்வோம்.

அவளிடம் நான் அவ்வளவாக பேசியதில்லை. நான் தனிமையில் இருக்கும்போது அவளுடன் பேச ஓராயிரம் வார்த்தைகள் ஒத்திகை பார்த்ததுண்டு. ஆனால், அவளுடன் பேச விழையும் தருணங்களில் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளுக்கு மேல் உதிர்க்க என் நா மறுக்கின்றன. அதற்கு காரணம், என்னையே அறியாமல் நான் கொண்ட நாணமா இல்லை அவள் கண்களில் நான் கண்ட பானமா என்பது எனக்கே புதிர் தான். தூக்கக் கலக்கத்திலோ ஒரு வித கிறக்கத்திலோ நான் அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் அவளுடன் பேசிட, அவள் மேல் நான் கொண்ட ஆசைகளை கவிதையாய் பாடிட ஓர் அசட்டுத் தைரியம் என்னை வந்து சேரும். ஆனால், அடுத்த நாளே அவளைப் பார்க்கும்போது மீண்டும் ஓர் முறை கோழையாகிறேன்.

அவள் இதழோரப் புன்னகை அவ்வப்போது தலைநீட்டி கண் சிமிட்டும். அது எனக்கானதாய் இருக்காதா என்கிற அங்கலாய்ப்பு எப்போதும் எனக்குண்டு. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த சிரிப்பு இரட்டிப்பாகும். அதைப் பார்த்து என்னையே அறியாமல் நானும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பேன். அந்த சிரிப்பிற்கு காரணம் கேட்டால் சமாளிக்க முடியாமல் அசடு வழிவதைத் தவிர வேறென்ன செய்ய முடியும். அப்படியொரு நிலைக்கு என்னை அடிக்கடி ஆளாக்குவதில் அவள் படுசுட்டி.

அவள் பார்க்கும் திசையில் நான் இருந்துவிட்டால் போதும், அவளைக் கவர்ந்து விட வேண்டுமென்று என் இயல்பை மீறி நான் செய்யும் கோமாளித்தனங்கள் பல. அவள் கண் விழி உருளும் சமயங்களில் நானும் உருள முற்படுகிறேன், அவள் விழிகளின் ஒளி என் மேல் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்க.

அவள் துப்பட்டாவும் என் சட்டையும் எப்போதாவது ஒரே வண்ணத்தில் சந்தித்துக் கொள்ளும். அப்போதெல்லாம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஆற்றல் ஒன்று எங்களை சேர்க்க போராடி வருவதாய் நினைத்துக் கொள்வேன். அவள் தன் தோழிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அரை வினாடிக்கொரு முறை முகபாவனைகளை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பாள். அவளை விட அப்படி என்ன சுவாரஸ்யம் அந்த உரையாடலில் இருந்து விட போகின்றது என்று நான் வியந்ததுண்டு. இருந்தும் அவளைத் தொடர்ந்து கவனிக்க நான் அச்சப்படுகிறேன். அவள் ஒவ்வொரு முகபாவனையும் என் உடல் பாகங்களை அங்குமிங்கும் அலைக்கழிக்கின்றன.

யாரும் கவனிக்கவில்லையென நினைத்து அவள் தன்னிலை மறந்து நொறுக்குத் தீனிகளை கொறித்துக் கொண்டிருப்பாள். ஒரு மழலையின் உடல்மொழி அவளிடத்தில் தெறித்துக் கொண்டிருக்கும். பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பாமரனாய் அவளையே நான் வெறித்துக் கொண்டிருப்பேன், அவள் சிந்தவிடும் சிதறல்களேனும் எனக்கு சொந்தமாகுமா என்கிற ஏக்கத்தில்.

சுவாரஸ்யம் இல்லாத வேலைகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும்போதெல்லாம் அவள் முகத்தை ஒரு மாதிரி தூக்கி வைத்துக் கொள்வாள். அதுவும் ஒரு அழகு தான் என்று இலக்கணத்தை மாற்றியமைத்தாள். அனைவரும் தாங்கி நிற்கும் எதார்த்தம் கூட, அவளிடம் சேர்கையில் கவிதையாகிறது.

அவள் யாருடனாவது ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் கைப்பேசியில் உரையாடினால் என் மனம் பதைபதைக்க ஆரம்பித்துவிடும். ஒரு வித பொறாமை துளிர்விட்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைக்க ஆரம்பித்து விடுவேன். நேரில் பேச முடியாமல் திருட்டுத்தனமாய் அவள் முகப்புத்தகப் பக்கத்தை நோட்டமிடும் ஒரு தொடை நடுங்கியின் செய்கை வேறென்னவாக இருந்து விட முடியும்.

அவளை நான் இவ்வளவு ரசித்தபோதும், விரும்பியபோதும் அவளுடனான ஒரு இடைவெளியையே விரும்புகிறேன். அவளுடன் நெருங்கி அவளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கையில் உண்மையில் அவள் நான் விரும்பிய அவள் இல்லை என்கிற ஏமாற்றத்தை விட, தொலைவில் இருப்பினும் நான் ரசித்த அவளாகவே வாழ்ந்துவிட்டு போகட்டும். அவள் வாழ்க்கையில் அவளே படிக்காத ஒரு அத்தியாயமாய் இருப்பதும் ஒரு போதை தானே...!

When it comes to poetry, I am an ardent lover of metaphor and simile. But same is not the case with life. Life is not a poem after all. I can sense thousands of thorns surrounding me to pierce my skin in the name of comparison. Whenever someone compares me with someone or something, my insight hardly finds them sensible. In every pair of eyes I meet, a metric system pops out of nowhere. They measure me with respect to all possible things under the sun. Yes, comparison and judging haunts me like hell.

I am not writing this with the fear of being criticized. Even with the compliments, I always found myself embarrassed to the core. When someone says “Great, You did a very good job. You are just like ‘him’” or “You are not good enough. You should take tips from ‘him’”, both are same to me. I don’t have anything to do with the infamous ‘him’ irrespective of his rapport with me. I am neither negating his stature nor being jealous of him.  I am more worried that my integrity is lost.

The word ‘like’ happily starts off the funeral of my uniqueness. May be I would have done like him, May be I was not as good as him. But that doesn’t mean I am following him or I should follow him. I am really terrified that my interest of growing up would end up losing to my fear of being compared.

This was all about people who know me and judge me with whatever they perceived from me. Then there are people who are a notch higher. They judge me to decide whether they want to know me or not.

Their area of assessment is so vast that they could take anything from my head to toe to shed their version of me with a long boring definition that only they could understand. Even I do the same in my stories to establish my characters. But when I get back the dose of same, I get irritated to the core. At least my characters don’t coexist with us to get irritated.

Already the discrimination is so diversified that it has numerous criteria like religion, language, caste, country and so on. These ‘Judge at first sight’ creatures are tempted to add the personal traits to the criteria list. This makes the mingling an uphill task for an individual. If people have problem with the way I walk and talk, I find no reason to socialize with them.

The judging pattern itself is a joke. Everyone got used to believe something as the ultimatum which is actually not. For example, we usually write our exams for 100. Does this mean 100 is perfect? Or does this even mean 100 is the highest number that the manhood has ever known? The answer is simply a ‘No’. Everything has been simplified and defined by our fellow humans. They have been done for some purpose but not every purpose.  If you are judging me against something, I would request you to prove the perfection of that thing. Eventually proof and perfection were also human discoveries.

It is a real pity that the whole point of criticism is forgotten by everyone. Instead of encouraging and pointing out the room for improvements, people started finding bliss in one’s self confidence. In the name of warning, people happily began to donate full stops to ideas.

It doesn’t mean you should not brag yourself. Even I brag myself for the way I do things. But the worst way to do that is by dumping someone else. Anyone can do anything without bothering another.

I do judge and compare. But my victims are only my characters whom I have infused the resistance to these things that I lack.

Yes, I am a hypocrite…!

தம்பி , என்ன ஆளுங்க நீங்க ?"

எட்டு திக்கும் எதிர்ப்படும் வழக்கமான கேள்வி தான் இது. ஆனால், கேட்பவர்கள் அனைவரும் என்னை விட வயதில் பெரியவர்களாதலால் பொது நாகரிகம் கருதி அவர்களை அசிங்கமாக பேச முடியாத கையறு நிலையில் இக்கட்டுரை எழுதும் கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்பட்டேன். 'எல்லாரும் கேக்கற சாதாரண கேள்வி தானே, இதுல பதில் சொல்றதுக்கு என்ன பிரச்சன ?' என்று என்னை வினவ அனைவருக்கும் அனுமதி உண்டு. 'உன் பேர் என்ன ?' என்ற கேள்வியைப் போல் 'நீ எந்த ஜாதி ?'  என்கிற கேள்வியும் சாதாரணமாகி போனதென்னவோ உண்மை தான். ஆனால், என் பேரை நான் சொல்லும்போது என்னை மதிப்பீடு செய்ய எவரும் இலர். 'லோகேஸ் னு பேர் வெச்சவன் எல்லாம் இப்டி தான் இருப்பான்' என்று நான் எவர் கூறவும் கேட்டதில்லை. இதே நிலை ஜாதி பற்றிய கேள்விக்கு உண்டா எனில், கண்டிப்பாக இல்லை.

நான் எந்த ஜாதிப் பெயரை கூறி இருந்தாலும், 'நா பாத்தப்பவே நெனச்சேன் நீ இந்த ஆளா தான் இருப்பேன் ' என்று தன் தீர்க்கத்தரிசனத்தை தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்வது தான் பலரின் வாடிக்கை. இதையும் தாண்டி நான் இக்கேள்விக்கு பதில் கூற தயக்கம் காட்ட காரணம்,  என் பதிலுக்கு பிறகு அவர்கள் என்னிடத்தில் காட்டும் போக்கில் ஏற்படும் மாற்றம் தான். உதாரணமாக அவர்களின் கேள்விக்கு நான் ஒரு ஜாதியை பதிலாக கூறுகிறேன் எனில், அவர்களுடைய மன ஓட்டம் பலவாறாக பின்னிப் பிணைய வாய்ப்புகள் உள்ளன.

'இவன் நம்மள விட கீழ் ஜாதியா இருக்கானே, இவன நம்ம வீட்டுக்குள்ள விடலாமா ? இவன் பழக்கத்த எப்டி அளவோட நிறுத்திக்கறது ?'

'இவன் நம்மள விட மேல் ஜாதியா இருக்கானே, நம்ம ஜாதி தெரிஞ்சா நம்ம கூட எல்லாம் பழகுவானா? நம்ம வீட்டுக்கெல்லாம் வருவானா ?'

'அட நம்ம ஜாதிப் பையன். மத்தவங்கள விட இவன் நமக்கு நல்லா செட் ஆவான் '

இவற்றில் எது அவர்களது சிந்தனையாக இருந்தாலும் எனக்கு சங்கடம் தான். 'இவ்ளோ பேசறியே அவங்க என்ன நெனச்சா உனக்கு என்ன ? நீ பாட்டுக்கு உன் வேலைய பாத்துட்டு போக வேண்டியது தானே ' என்று நீங்கள் என்னை கூறலாம். ஆனால், அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. நான் நடந்து கொள்ளும் விதம், என்னுடைய செயல்பாடுகளை வைத்து என்னை ஒருவர் மதிப்பீடு செய்கிறார் என்றால் அதை ஒருவாறு ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஏனெனில் மற்றவரை மதிப்பீடு செய்து வாழ்வது தானே மனிதனின் மரபு. அதைக் குற்றம் சொல்ல ஆரம்பித்தால், வாழ்வதே குற்றம் தான் என்று சொல்லி முடிக்க வேண்டும். அதனால் அதை விடுத்து மதிப்பீடு செய்ய வேறேதும் கிடைக்காமல் ஜாதியை வைத்து செய்பவர்களை மட்டும் குற்றம் சொல்வோம்.

ஏதோ ஒரு நாள் , ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக , என் பரம்பரையில் எவரோ ஒருவர், அவருக்குத் தோன்றியதால் பின்பற்றிய ஜாதி, இன்று 'இவன் இப்படித்தான் ' என்று என்னைப் பற்றி தீர்மானிப்பதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். இந்த ஜாதிகள் எப்படி தோன்றியிருக்கும் என நான் பல முறை சிந்தித்தது உண்டு. தொழிலை வைத்து ஜாதிகள் உருவானதாக ஒரு கருத்து இருக்கிறது. அப்படி பார்க்கையில், எதை வைத்து இது மேல் தட்டு தொழில், இது கீழ் தட்டு தொழில் என்பதை தீர்மானித்தார்கள். வாழ்வியல்  சமநிலை என்பது எல்லா தொழிலும் தடையின்றி நடக்கும் போது தானே இருக்கும்.  ஒருவன் அவர்கள் பரம்பரையாய் செய்யும் தொழிலை விடுத்து, இன்னொரு தொழிலை செய்ய முற்பட்டால் ஜாதி மாறியதாக கருதப்படுவானா?  அல்லது ஒருவன் அவன் உண்ணும் உணவை உழவு செய்வது தொடங்கி, அவன் கழிவை அவனே சுத்தம் செய்து கொள்வது வரை அனைத்தையும் அவனே செய்தால் தான் ஜாதிப் பிரிவினை தீர்வு பெறுமா ?

சரி, கொள்கைகளை வைத்து ஜாதிகள் வந்திருக்குமோ என்று கூட யோசித்துப் பார்த்தேன். அசைவம் உண்ணக்கூடாது, குளிக்காமல் வீட்டிற்குள் செல்லக்கூடாது இது போன்ற கட்டுப்பாடுகள் மட்டுமே இந்த கொள்கைகளை வேறுபடுத்தி காண்பிக்கின்றன. இவர்களுக்கு பின்னால் வரும் தலைமுறை நாகரிக வளர்ச்சியில் இதை பின்பற்றாமல் போனால் வேற்று ஜாதி என்று ஒதுக்கி வைக்கப்படுவார்களா ? அல்லது இதெல்லாம் செய்கிறேன் என சத்தியம் செய்து ஒருவன் பின்பற்ற ஆரம்பித்தால் அவன் அந்த குறிப்பிட்ட ஜாதியில் புதுவரவாக கருதப்படுவானா?

கடைசியாக வழிபடும் கடவுள்களை வைத்து ஜாதிகள் பிரிக்கப்பட்டிருக்குமோ என்று கூட எண்ணினேன். ஆனால், 'அவனை கும்பிடுபவன் வீட்டில் சாப்பிடாதே ','அவளை கும்பிடுபவனுக்கு உன் மகளை திருமணம் செய்து வைக்காதே ' என்று எந்த கடவுளும் சொன்னதாக எனக்கு தெரியவில்லை. அப்படி சொல்லியிருந்தால் அது கடவுளே இல்லை என்பது வேறு விஷயம். அதை விடுத்து பகுத்தறிவு கொண்டு திரியும் மனித கடவுள்களை கும்பிடலாமே ?

இப்படி எந்த காரணமும் சமாதானப்படுத்தாத நிலையில், ஜாதி நம் வாழ்வில் எல்லா இடங்களிலும் ஊடுருவி இருப்பது வேதனையான விஷயம் தான்.  இதை நான் உணர்ந்த தருணம், 'சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா ' என்று சொல்லிக்கொடுத்த வாத்தியாரே 'நேத்தே உன்ன சாதிச் சான்றிதழ் கொண்டு வர சொன்னேன்ல, இன்னைக்கும் கொண்டு வராம வந்துருக்க. வெளிய நின்னே க்ளாஸ் அட்டென்ட் பண்ணு ' என்று சொன்ன போது தான்.

சில காலங்களுக்கு முன்னால் வேண்டுமானால் தன் ஜாதி மட்டுமின்றி, உற்றார், உறவினர், பெண் எடுத்தோர், பெண் கொடுத்தோர்  ஆகியோரது குலம் , கோத்திரம் முதலியனவற்றை அனைவருக்கும் கூறிக் கொள்வதில் பெருமை இருந்திருக்கலாம். அதை இச்சந்ததியினருக்கும் புகுத்த முற்படாதீர்கள், அது வேறு விதமான அசம்பாவிதங்களை தொடங்கி வைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. 'நீ லவ் பண்ணுனாலும் நம்ம ஜாதிக்காரங்களா பாத்து லவ் பண்ணு ' என சில பெற்றோர் அவர்களுடைய மகன்/மகள் களுக்கு அறிவுரை கூற கேட்டிருக்கிறேன். ஏற்கனவே காதல்களுக்காக பல கொலைகளையும், தற்கொலைகளையும் பார்த்த இச்சமூகம், 'நான் ஏன் இந்த ஜாதில பொறக்கல '  என்ற தற்கொலைகளையும், 'நீ ஏன் இந்த ஜாதில பொறக்கல'  என்ற கொலைகளையும் பார்க்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

பிற்காலத்தில் ஜாதிகளே இல்லாமல் போகலாம், பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும். அதுவரை 'நீ என்ன ஜாதி ?' என்று கேட்பவர்களுக்கு பதில் ....

ஜாதி வெறியர்களுக்கு நான் கீழ் ஜாதி,
'ஜாதில இவ்ளோ விஷயம் இருக்கா' என்பவர்களுக்கு நான் மேல் ஜாதி,
ஜாதி எதற்கு என்பவர்களுக்கு ஒரே ஜாதி.

Dear 2017,

Don't take too long to get me to 6:30 PM everyday. Because my company found it too long in 2016 to make it to that time such that it could't reach even after 8 PM.

Don't make me wait for long time to make my travel plans work. Because I worked on plans frequently in 2016 but plans hesitated to work on me even occasionally.

Don't make me hesitate for long time to break the ice with strangers. Because I was too lazy to answer their questions in 2016. Else I would have been on the questioning side.

But...

Stay there for long time to take me to as many places as possible. Because 2016 was on turbo mode whenever my travel plans made it.

Stay there for long time to spend with people I am going to meet and people I want to meet. Because 2016 was kind enough to keep memories for long time but not people.

Stay there for long time to find myself in bliss. Because 2016 was so stingy that it just showed a glimpse.

Let us make a deal over this. I will show you people, memories, places, music and obviously writings too. You have to stay back long time with me in those moments. In other times, you have to leave early which I couldn't do it in my office.

A bit selfish deal right ? I am human and you are a theory concept which gives me right to make this inhuman deal. But what makes you special is? You are so practical that other theories are ashamed of themselves.

Past is past. You are my future whether I like it or not. I just want to say 'Be a better one'.

Yours cunningly,
A Uncommon Common man.

Dear Love,

I am writing this letter to you as an acknowledgement that I am feeling you everywhere and everyday. People often address you with the symbol 'Heart' but I suppose even heartless people have love for something. Actually your presence there makes them go heartless. Don't think I am complaining about your presence.  I am just trying to convey that you are very strong even in your uncomfortable zone which everyone of us are bad at.

I always have an eerie feeling that why should I love people who loves me. But you are just like a boomerang which always wanted to go back to their origin.  Yes, I do love traveling. But I cant travel like you tirelessly. You are seriously peripatetic that you walk, run, accelerate and get into even the deepest of the minds without any complexity. I appreciate you but don't embarrass humans like me by making the job of bringing out emotions look so easy. You are complexly simple and simply complex for sure.

This letter might make me look like a terrific flirt. But I don't mind flirting with love itself.

When people tend to define you, they always chose to keep you within the locked fingers of opposite sexes. Is that all elaborates you? Seriously, No. I can see you everywhere around me. May be I don't have any other work to do. But one thing is for sure. Even infinity is not good enough to define the metric of your existence.

I saw you in my mom's tears when I left for hostel,

I saw you in 100 rs note which my dad forced into my wallet even after my objection,

I saw you in my sister's half bitten chocolate,

I saw you in my grandma's bedtime stories,

I saw you in my friend's hand when it burdened my shoulder,

I saw you in my relative's advice who wants to make opinion about everything in my life,

I saw you in a stranger's smile when he adjusted himself to offer me a seat,

I saw you in my colleague's help when he filled the status on my behalf and many more...

People have a strong superstition about love that it exists only when the phrase 'I love you' is uttered. Thats where they are getting it wrong and fails to realize your existence. I realized you in many other phrases too.

'Did you eat well?'

'Reached home?'

'Don't go that way, traffic police is waiting'

'Take leave and get some rest'

'Shall we take a selfie?'

'Where should we go this summer?'

'I need you to come to my marriage 2 days before'

'You became too weak'

'I am trusting you'

'(BEEP) (BEEP) (BEEP)'

These are just few examples which I came across frequently. If I intend to state all the phrases, this letter will go down as a endless story which none would like to hear.

You are there in smile, tears, joy, pain, fear, anger, trust, disgust, anticipation, surprise and also in colors, music, books, letters, chocolates and anything that comes into existence. You never hesitate to show up and show off, be it with a stranger or acquaintance. You are mischievous at times but that doesn't make you bad.

I don't want to complain about you because it's us who continuously fail to realize you and thus concluding 'love' a bad word.

Nevertheless, you are a great companion who made me see this world from different perspective.

Be you and Keep myself being me.

Yours lovingly,
Me.

அன்புள்ள பேனாவிற்கு ,

உன்னிடம் கொடுக்க நினைப்பது ஓர் நன்றி , கேட்க நினைப்பது ஓர் மன்னிப்பு.

"நன்றி மறப்பது நன்றன்று " என்று என் நாவில் உதிப்பதற்கு முன், என் கண்ணில் உதிக்க வைத்ததையே காரணமாகக் கொண்டு இந்த நன்றி.  என்னை நான் வெளிக்கொணர உன்னை பயன்படுத்திக் கொண்ட  என் சுயநலத்திற்கு துணை போன உனக்கு இந்நன்றி. எண்ணங்கள் யாவும் ஆழம் நிறைந்த ஓர் பாதை . அதில் என் நாவையும் மீறி தொலை தூரம் பயணம் செய்ததற்கு  இந்நன்றி.

என் உள்ளம் கேட்ட அனைத்தையும் கொடுத்த நீ , நான் கேட்கும் மன்னிப்பை கொடுக்கமாட்டாயா ? உன்னைப் பற்றி நீயே தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளப் போகும் அவல நிலையை உண்டாக்கும் இப்பாவி கேட்கும் மன்னிப்பு ஓர் முன் ஜாமீன்.  வாய்தா வைக்காமல் விடுவிப்பதில் நீ குமாரசாமியின் குடும்பம் என்பது எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த உண்மை.

நான் உன்னை முதன்முதலில் தழுவிய அந்த கணம், இந்நேரம் இந்நாள் என்று எனக்கு துல்லியமாய் தெரியவில்லை. அதையெல்லாம் பொருட்படுத்த நீ என் முன்னாள் காதலி அல்ல, எந்நாளும் காதலி !

உன்னை தழுவ நான் உன் பாட்டனான பென்சில் குச்சியிடமும், உன் அப்பனான பென்சிலிடமும் செய்த யுத்தம் உலகப் போரைப் போல் வெகு நாட்கள் நீடித்தது. இதெல்லாம் விட இந்த சமூகமும் ஐந்து வயது சிறுவனுக்கு ஏன் இந்த அபத்தமான ஆசை என்று வினவியது தான் காலத்தின் கொடுமை.

உன் பாட்டனுடன் நான் செய்த சண்டையில் மறக்க முடியாத நிகழ்வு ஒன்று உண்டு . "இ " என்ற எழுத்தினால் உன் பாட்டன் கொடுத்த இம்சை அது. அதில் அவன் அடிக்கடி செய்த பிழையில், கொட்டு வாங்கியது என் தலை. அதுவும் தமிழாசிரியை என்னும் மாறுவேடத்தில் இருந்த என் வகுப்புப் பெண்ணின் தாயிடம். உன் பாட்டனுக்கு அறிவே இல்லையா ? ஒரு சிறுவனிடம் இப்படியா நடந்து கொள்வது ? அதற்கு பிரதிபலனாக தான் இரண்டே வருடத்தில் செத்தொழிந்தான்.

உன் அப்பன் மட்டும் என்ன ஒழுக்கமா?  'ஏன் அவருக்கு என்ன குறைச்சல்' என்று கேட்கிறாயா கண்ணம்மா ? கூர்மையாவதற்காக குறைவது தான் அவன் குறைச்சல். மை உண்டு என்னுள் மையம் கொண்ட  உனக்கு நிஜமாகவே அவன் தான் அப்பனா என்பது என் நீண்ட நாள் சந்தேகம். இருந்தாலும் அவன் உன் மேல் கொண்ட அன்பை பாராட்டியே  ஆக வேண்டும். என் படிப்பு முடியும் வரை உன்னுடனே இருந்து நமக்கு கட்டம் கட்டி கொடுத்து காத்த பாசக்காரன். மாப்பிள்ளை வீட்டில் மகளுக்காக வாழ்ந்த மாமனாராக இருந்தாலும் தனி மரியாதை. இனி அவன் தொல்லையும் இல்லை.

என்னுள் நீ வந்த பிறகு , எனக்குள் நடந்த மாற்றங்களைக் கண்டு நானே வியக்கிறேன்.

"நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும் ,
நாளோடும் பொழுதோடும் உறவாட வேண்டும் "

என்பதற்கேற்ப வாழ்ந்து வருகிறோம் . அதற்கு காதல் மட்டும் காரணமல்ல, காலம் கடந்த சமூகத்தின் சாடலும். நான் பேச நினைப்பதை அப்படியே பேசினால்,  குற்றம் சொல்ல ஆயிரம் குரல்கள் குமுறிக்கொண்டு வரும். நீ பேசினால் அதே குரல்கள் குசலம் விசாரிக்கும். எழுத்து சுதந்திரம் என்றொரு பட்டபிஷேகமும் நடக்கும். என்னை பொறுத்தமட்டில் எழுத்து என்பதே சுதந்திரம் தானே. ஒவ்வொன்றும் இன்னொன்றை தொந்தரவு செய்யாமல், தனித்து நின்று அர்த்தம் கொடுப்பதில் தனக்கான வேலையை செவ்வனே செய்கிறது. அது இன்னொரு சகாவிடம் எச்சரிக்கையாய் இருக்க வேண்டியதில்லை, அவன் என்ன சொல்வானோ என்ற பயம் இல்லை , அவன் என்ன இப்படியெல்லாம் செய்கிறான் என்ற பொறாமை இல்லை, அவன் கண்டு கொள்ளவில்லையே என்ற தவிப்பு இல்லை. சார்புத்தன்மை என்று பார்த்தால் உயிரும் மெய்யும் கூடி உயிர்மெய் தந்த காதல் மட்டுமே மிஞ்சுகிறது.
இப்படியொரு வாழ்வை கனவிலும் வாழ முடியுமா ? அதனால் தான் காகிதத்தில் வாழ்கிறேன் உன்னுடன்..!

கண்மணியே! இதுவரை காகிதத்தின் மேல் நாம் செய்த காதலில் பிறந்த கட்டுரைக் குழந்தைகள் யாவும் என் அறிவை உயர்த்துவதற்காக வாழ்வதாக எண்ணி, காரியவாதியான மதிப்பெண்களுக்காக வாழ்ந்து அற்ப ஆயுளில் மடிந்தும் போயின. அவர்களின் கதியை விதியென்று நினைத்து விலகுவோம். இனி நாம் செய்யப்போகும் காதலில் பிறக்கப் போகும் கட்டுரைக் குழந்தைகளும் , கவிதைக் குழந்தைகளும் பிரதிபலிக்கப் போவது நம்மைக் கொண்ட காதலையும் இவ்வாழ்வின் மேல் நாம் கொண்ட காதலையும் தான். அதன் ஆயுள் குறைவாய் இருப்பினும், அர்த்தம் நிறைவாய் இருக்கும்.

அறிவை நீட்டி அன்பைக் கூட்டி  என்னை வாழ வைக்கும் தேவதையே ! உனக்கு என்னுடைய கோடி முத்தங்கள்...

என்றும் புன்னகையுடன்,

உன் ஆசை காதலன்.