முதன்முதலில் நான் அவனைப் பற்றி அறிந்து கொண்டது ஒரு மருத்துவமனை காவலாளி அக்காவின் சைகையின் வாயிலாக தான். நான் அந்த சைகையில் என்ன புரிந்து கொண்டேன் என்று எனக்கே தெரியாத தருணம். அது அவன் என்றே தெரியாத ஒரு தருணம். அங்கு செல்வதற்கு முன் நான் அங்கு சென்ற கதையை பேசுவோம்.

ஜூலை 28, 2026. காலை 6 மணி.

நானும் நிருவும் அந்த பிரசவ வார்டின் முன் இருந்த காத்திருப்பு அறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். முதல் நாள் இரவு 10 மணியில் இருந்து காத்துக் கொண்டிருந்த அம்மா, தூக்கமின்றி சோர்வாக உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். ஜெய்ஸ்ரீயை உள்ளே அழைத்துக் கொண்டு சென்றதில் இருந்து அம்மாவிற்கு உறக்கமில்லை. திருத்தம். அவள் கர்ப்பம் உறுதியான நாளில் இருந்தே அம்மாவிற்கு உறக்கமில்லை. சில நாட்கள் 'வரப்போற பேரனோ பேத்தியோ நல்லா பாத்துக்கணும். எனக்கு அத விட என்ன பெரிய வேல இருக்கப் போகுது இனிமேல்' என்ற பூரிப்பில். சில நாட்கள் 'எப்டியாவது கொழந்த நல்லபடியா பொறக்கணும் முருகா' என்ற பக்தி கலந்த பயத்தில். ஜெய் ஸ்ரீயின் கணவர் தாமோவும் அங்கே இருந்தார். அப்பாவும் எங்களுக்கு முன்னரே அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தார்.

ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் சிற்றுண்டி உண்ண செல்வது தேநீர் குடிக்க செல்வது என காத்திருப்புனூடே எங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டோம். சுமார் 9 மணி அளவில் தாமோ உள்ளே அழைக்கப்பட்டார் 'வந்தா டெலிவரி முடியற வரைக்கும் அவங்க கூட தான் இருக்கணும். சாப்டுட்டு வந்துருங்க' என்று. உள்ளே செல்லும்போது 'அப்பப்ப வந்து எப்டிருக்குனு சொல்லிட்டு போங்க' என்ற அன்பான நிபந்தனையோடு அவரை அனுப்பி வைத்தோம். எப்படியும் குழந்தை பிறக்க மதியம் ஆகி விடும் என்கிற எதிர்பார்ப்போடு நாங்களும் காத்திருக்க துவங்கினோம்.

10 மணி. 'ஜெய்ஸ்ரீ அட்டெண்டர்!' என்று ஒரு குரல். நாங்கள் அனைவரும் அக்கணமே ஆஜரானோம். 'மேம் பேசணும் னு சொன்னாங்க!' என்று டாக்டரை நோக்கி கை காட்டியது அக்குரல்.

'ஜெய்ஸ்ரீ நல்லா இருக்காங்க. கொழந்தைக்கு ஹார்ட்பீட் செக் பண்ணோம் அதுவும் நல்லா இருக்கு. பெயின் இப்போ ஸ்டார்ட் ஆயிருக்கு. ஆனா தலை இன்னும் திரும்பல. இப்போதைக்கு நார்மல் ஆகுமானு சொல்ல முடியாது ஆனா இன்னும் ஒரு 4 ஹௌர்ஸ்  வெயிட் பண்ணி பாக்கலாம். வேற எதுவும் டவுட்ஸ் இருக்கா?' என்று கனிவான குரலில் கேட்டார் டாக்டர். நார்மல் டெலிவரி டவுட் என அவர் சொன்னதில் சற்றே கவலை இருந்தாலும், தாயும் சேயும் நலம் என அவர் கூறிய அப்டேட்டில் அதுவும் அவர்களே அழைத்துக் கூறியதில் எங்களுக்கு திருப்தியே. 'நார்மலோ சிசேரியனோ ரெண்டு பேரும் நல்லபடியா வெளிய வந்துரணும் முருகா!'

மீண்டும் காத்திருக்க துவங்கினோம். சுமார் 11 மணியளவில் தாமோ வெளியே வந்து சென்றார். இன்னும் அதே நிலைமை தான். 'இப்போ வலி கொஞ்சம் இருக்கு. டாக்டர் 2 மணி வரைக்கும் பாக்கலாம்னு சொல்லிருக்காங்க'.

அவள் சிறு வயதிலிருந்தே அவ்வளவாக வலி தாங்கமாட்டாள். இந்த வலியை எப்படி தாங்குவாள் என யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு முன் அவள் வலியை பற்றி நான் அவ்வளவாக சட்டை செய்ததில்லை. அட்லீஸ்ட் அவளுக்கு தெரிந்த மாதிரி சட்டை செய்ததில்லை. அவளுக்கும் ஏன் எனக்கும் தெரியாமலே கூட அவள் வலி பற்றி கவலை கொண்டிருக்கிறேன். நாங்கள் சிறு வயதில் WWE எனப்படும் மல்யுத்தம் விளையாடுவதுண்டு. அதாவது நான் எப்போதும் அடிப்பவனாக அவள் அடிவாங்குபவளாக. பொதுவாக வலிக்காத மாதிரி அடித்து ஸ்டைல் செய்து கொள்வதில் தான் எங்கள் ஆட்டம் இருக்கும். ஒரு முறை நான் ஓடி சென்று இடிக்க அவள் குனிந்து மிஸ் ஆகவேண்டும்.ஆனால், அவள் குனிய மிஸ் செய்ததால் ஒரு இடியில் அவளை தள்ளினேன். சிறு காயங்களுடன் ஒரு பெரிய அழுகையும் வீறிட்டது. 'நீ குனிஞ்சுருக்கணும் ல' என்று நான் அடித்த பழியை அவள் அடி வாங்கிய பழியாக மாற்ற முயற்சித்தேன். அவளுக்கு அதைக் கேட்டுக்கொள்ள கூட முடியாத அளவுக்கு வலி. கைத்தாங்கலாக வீட்டிற்கு கூடி செல்லும்போது 'நம்ம மாட்டிக்குவோமே' என்கிற பயத்துடன் 'அய்யோ, அவளுக்கு ரொம்ப வலிக்குது போலயே பாவம்' என்கிற கவலையும் இருந்தது. இது போன்று பல முறை நான் கவலை கொண்டதுண்டு. ஆனால், வெளிக்காட்டிக்கொண்டதில்லை. அது போல் இம்முறையும்.  

மணி 12 ஆயிற்று.

.

.

.

மணி 1.

.

.

மணி 1.30.

எவ்வித அப்டேட்டும் இல்லை. டாக்டரும் வந்ததாக தெரியவில்லை. தாமோவும் வெளிய வரவில்லை அதற்கு பிறகு. 

அன்றைய தினம் இவளையும் சேர்த்து நான்கு பிரசவம். இவளைத் தவிர மீதம் இருந்த மூவர்க்கும் அடுத்தடுத்து டெலிவரி ஆனது. அவரவர் கணவர்கள் வெளியே வந்து செய்தியை சொல்லும்போது  அவர்களின் குடும்பங்கள் குதித்து கொண்டாடின ஆனந்த கண்ணீரோடு. அந்த கணவர்களோ மிக சாதாரணமாக அந்த செய்தியை சொல்லிவிட்டு பெரிதாக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. அது எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இல்லை. ஆண்கள் அப்படித்தானே. எட்டிப் பார்க்கும்போது யாராவது இருந்தால் ஒளிந்து கொள்ளும் கண்ணீருக்கு சொந்தக்காரர்கள். இதையெல்லாம் பார்க்க சந்தோஷமாக தான் இருந்தது. ஆனால், ஒப்பீடு செய்தே பழகிப் போன நம் மனம் 'அவகூட போன எல்லாரும் வந்துட்டாங்க, அவ மட்டும் வரலையே' என கவலை கொள்ள ஆரம்பித்தது. 'டாக்டர் தான் 2 மணி வரைக்கும் டைம் சொல்லிருக்காங்களே' என்று சமாதானப் படுத்திக்கொள்ள முயன்றும் மனம் ஒப்பவில்லை. அம்மாவின் பயம் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. கூடவே அழுகையும்.

அம்மா அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். நிரு ஏதோ ஒரு மந்திரத்தை பக்தியுடன் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பாவும் ஏதோ ஒரு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தார். என்னால் உட்கார முடியவில்லை. 'இவ்ளோ நேரமா ஏதும் அப்டேட் இல்லைனா கண்டிப்பா டெலிவெரி போய்ட்ருக்கு னு நினைக்கறேன்'. இதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள சரியான ஒருவர் வேண்டும். அந்த வழியாக சென்று கொண்டிருந்த ஒரு நர்சிடம் 'சிஸ்டர், ஜெய்ஸ்ரீ பேஷண்ட் எப்டி இருக்காங்க னு கேட்டு சொல்றிங்களா?'. கேள்வியை முழுதாக உள்வாங்கியதாக கூட தெரியவில்லை 'மேம் வந்து பாத்துட்டு சொல்வாங்க'. என்னால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், என் ஒப்புதலுக்கு காத்திருக்க அவர்களுக்கு நேரமில்லை.

என்னால் இருப்பு கொள்ள முடியவில்லை. பிரசவ வார்டு கண்ணாடி கதவிற்கு அப்பால் ஏதேனும் நடமாட்டம் தெரிகிறதா என்று நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 2 மணி தாண்டியிருக்கும். உணவு இடைவேளை முடித்து வந்த அந்த காவலாளி அக்கா கண்ணாடி கதவிற்கு அருகில் இருந்த அவர் சீட்டில் அமர்ந்தார்.

அவரிடம் கேட்டுவிட முடிவு செய்து அருகில் சென்றேன். இடைவெளி விட்டால் மீண்டும் ஏதாவது சொல்லி காத்திருக்க சொல்வார்களோ என்ற அச்சத்தில் மூச்சு விடாமல் நான் கேட்க சொல்ல நினைத்ததை கொட்டினேன்.

'அக்கா, ஜெய்ஸ்ரீ பேஷண்ட் நேத்து நைட் இருந்து உள்ள இருக்காங்க. அவங்க ஹஸ்பண்ட் கடைசியா 3 மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி வந்துட்டு போனார் அதுக்கு அப்புறம் வரல. டாக்டரும் அதுக்கு அப்புறம் வரல. சிஸ்டர் கேட்டாலும் ஏதும் சொல்லல. நீங்க அப்டேட் மட்டும் கேட்டு சொல்றிங்களா? எப்டி இருக்காங்க னு சொன்னா கூட போதும்'

'ஒகே, நீங்க இருங்க.  நான் அவங்க ஹஸ்பண்ட் வர சொல்றேன் முடிஞ்சா. இல்லைனா அப்டேட் கேட்டு சொல்றேன்'

எனக்கு அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.

மேலும் ஒரு 10 நிமிடம். அந்த அக்கா உள்ளே நடமாடிக் கொண்டிருந்தார். கதவருகில் வந்து அவர் சீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டார். நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.  மீண்டும் சென்று கேட்டால் அவரை தொந்தரவு செய்வதாக இருக்குமா என்ற குழப்பத்தில். என்னை ஓரிரு முறை பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரியும் திரும்பிக் கொண்ட அந்த அக்கா. நான் அவரையே வெறிக்க வெறிக்க பார்ப்பதை உணர்ந்து 'அவங்களே 10 நிமிஷத்துல வந்துருவாங்க' என்றார்.

எனக்கு அது அவ்வளவாக புரியவில்லை. அவங்க னா யாரு தாமோவா இல்ல டாக்டரா எனும் குழப்பத்தில். 'அவங்களே வந்துருவாங்களா?' என்றேன்.  என் குழப்பத்தை அவர் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

மெதுவாக 'பாப்பாவோட' என்றார் சிரித்துக் கொண்டே. வார்த்தை கேட்கவில்லை. அவர் சைகையும் வாய் அசைவும் தன் எனக்கு அவனை அறிமுகப்படுத்தியது. அவனா அவளா என்று தெரியாத தருணத்தில்.

என்னால் நான் என்ன மனநிலையில் இருந்தேன் என்று கூட என்னால் உணர முடியவில்லை. 'என்ன சொன்னாங்க?' என்று மற்ற அனைவரும் கேட்க 'அவங்களே வந்துருவாங்க னு சொல்றாங்க. உக்காருங்க!' என்றேன். 'யாரு தாமோ வா?' எனறு கேட்டுக் கொண்டிருக்கவே, அவர் அந்த கண்ணாடிக் கதவின் வழியாக வந்து கொண்டிருந்தார்.

'பேபி பாய்!' என்றார் எவ்வித ஆர்பாட்டமுமின்றி. (அவர் உள்ளே கதறி அழுதது குறித்து பின்னர் அறிந்தேன்) நானும் அம்மாவும் அவரை ஆரத் தழுவிக்கொண்டோம். ஜெய்ஸ்ரீயும் அவனும் நலம் என அறிந்துக் கொண்ட பின்னர் தான் நிம்மதி. கூடவே ஆனந்தமும்.

மீண்டும் ஒரு 15 நிமிடம் கழித்து அவனை அழைத்து வந்தனர். அவனை எட்டிப் பார்க்க முனைந்த போது என் கண்கள் மங்கலாக தெரிந்தன. கண்கள் சற்றே குளமாகியிருந்தன போலும். சில வினாடிகளில் குளம் வற்றியது. அவன் முகம் ஒரு துளிர்த்த பூவை போல் என் கண்களில். பொதுவாக எனக்கு குழந்தைகளை பார்க்கும்போது முகம் இப்படி இருக்கு அப்படி இருக்கு என்று சொல்ல தெரியாது. ஆனால், இவனைப் பார்த்த உடன் எனக்கு தோன்றியது, ஜெய்ஸ்ரீ போல் சிரித்த முகம். ஆம், அவளுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே அவ்வளவு சிரித்த அழகான முகம். அதில் நானே பல முறை அழுகையைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.  சில முறை விளையாட்டால், சில முறை என்னால் நிகழ்ந்த ஏமாற்றங்களால்.

நான் அவளை விட 2 வயது மூத்தவன். ஆனால், ஒரு நாளும் நான் அப்படி நடந்து கொண்டதாக எனக்கு ஞாபகமில்லை. ஒரு முறை எங்கள் ஊர் திருவிழா அன்று அனைவரும் கோவிலுக்கு சென்றிருந்த சமயம். நிறைய கடைகள் இருந்தன. அவளிடம் விளையாட முடிவு செய்தேன். 'உனக்கு பலூன் வாங்கி தரேன் வா' என்று கூட்டிச் சென்றேன். நாங்கள் இருந்த இடத்திற்கும் பலூன் கடைக்கும் ஒரு 150 மீட்டர் தொலைவு இருக்கும். சென்று கொண்டிருக்கும்போது 'உனக்கு என்ன பலூன் வேணும்னாலும் வாங்கிக்கோ. ஹீலியம் பலூன் வேணுமா ஹார்ட் போட்டது?  அதுவும் இன்னொன்னு கூட வாங்கிக்கோ' என்று ஆசை வார்த்தைகள் கூறிக் கொண்டே இருந்தேன். அவளும் ஆசையாக 'அது வேணும் இதுவும் வேணும்' என்றாள். சரியாக பலூன் கடைக்கு அருகில் சென்று 'இதெல்லாம் உனக்கு வாங்கி தரணும்னு ஆசையா தான் இருக்கு. ஆனா, என்கிட்டே காசு இல்லையே' என்றேன். அவள் அழுது கொண்டே அம்மாவிடம் ஓடினாள். நான் வெடித்துச் சிரித்தேன். அப்போது எனக்கு உரைக்கவில்லை அவள் அடைந்த ஏமாற்றம். எப்போதும் உரைக்கவில்லை என்று தான் நினைக்கிறேன். இப்படி அவளை பல முறை ஏமாற்றத்திற்கு ஆளாக்கி உள்ளேன். ஆனால், அவள் ஒரு போதும் என்னை நம்பாமல் இருந்தது இல்லை. அப்போதும் இப்போதும். அதை எண்ணுகையில் தான் கூச்சம் தலைக்கேறுகிறது. இப்போது பொறுப்பும்.

அவனிடம் அப்படியெல்லாம் பண்ணி விட முடியாது. நான் பண்ணவும் மாட்டேன். அவனுக்கு 'எவ்வி' என்று பெயர் சூட்டியுள்ளோம். ஆற்றில் ஓடும் நீரை மேட்டுநிலங்களுக்குப் பாய்ச்ச ஏற்றத்தைப் பயன்படுத்துவர். அந்த ஏற்றத்தைக் குறிக்கும் சொல் எவ்வி. என்னைப் பொறுத்தவரையில் இவ்வுலகில் உள்ள அன்பையும் சந்தோசங்களையும் இக்குடும்பத்தில் பாய்ச்ச வந்தவன் இந்த எவ்வி.

ஜெய்ஸ்ரீ அவனைப் போல் இருக்கையில் நானும் சிறுவன் தான். எனக்கு பெரிதாக ஞாபகம் எதுவும் இல்லை. ஆனால், ஜெய்ஸ்ரீ யின் காதுகுத்தும் நிகழ்வில் எடுத்த புகைப்படத்தில் அழுகையுடன் இருப்பாள். இன்று அவன் அழும்போது அதே தான் இது. இவன் தொட்டில் அருகே அமர்ந்து நான் உண்ணும்போது நான் ஜெய்ஸ்ரீ தொட்டில் அருகே அமர்ந்து சாப்பிடும் ஒரு புகைப்படம் நினைவிற்கு வருகிறது. இந்த நினைவுகள் வரும் வேளையில் எனக்கு தோன்றுவது ஒன்று தான். அவளுக்கு நான் செய்ய மிஸ் செய்த அனைத்தும் இவனுக்கு மிஸ் ஆகாமல் கிடைக்க வேண்டும்.

பொதுவாக சிறு குழந்தைகள் என்னை மாமா என்று அழைப்பதை நான் ஒரு போதும் விரும்பியதில்லை. முடிந்த வரை என்ன அண்ணா னு கூப்டு, லோகேஸ் னு கூப்டு என்று சொல்லி விடுவேன். இவனுக்கு அப்படியில்லை. இவனுக்கு எப்படி வேண்டுமோ அப்படி என்னைக் கூப்பிட்டுக் கொள்ளட்டும்.

ஆனால், அன்பின் எவ்வி நீ என்னை மாமா என்று முதல் முறை அழைக்கும் நாளுக்காக நான் வெகு ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!

ஒரு மரணச் செய்தி புதைந்து கிடைக்கும் எத்தனையோ நினைவுகளை எழுப்பி விடுகிறது.

இன்று நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனின் தந்தை இறந்த செய்தி வந்தது. கல்லூரி முடிந்து கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகள். இந்த 10 ஆண்டுகளில் நானும் என் நண்பனும் சந்தித்துக் கொண்டதே சில முறை தான். அவனது தந்தையை கல்லூரி படிக்கும்போது இரண்டொரு முறை சந்தித்திருக்கிறேன். கடைசியாக அவனது திருமண விழாவில் சுமார் 5 ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்தது. அப்போது கூட அவருக்கு என் பெயர் ஞாபகம் இருந்திருக்குமா என்றால் தெரியவில்லை. இருந்தும் இந்த செய்தி கேட்டதிலிருந்து ஒரு வித கனமான உணர்வு. நண்பனின் தந்தை என்பதையும் தாண்டிய ஒரு சோகம். என்னவென்று யோசித்துப் பார்க்கையில், அவருக்கும் எனக்குமான நடந்த உரையாடல்கள் சிலவே எனினும் ஆழமான நினைவுகள் உண்டு. மனிதர்கள் தான் எவ்வளவு எளிதில் நினைவுகளை உருவாக்கிவிடுகிறார்கள்.

நாங்கள் மூன்றாம் வருட செமஸ்டர் விடுமுறையில் ட்ரெய்னிங் என்கிற சாக்கில் மேட்டூர் என் நண்பனின் வீட்டில் தங்கியிருந்தோம். பர்மிசன் கிடைக்கவில்லை என்று போக்கு காட்டிவிட்டு ஓகேனக்கல் அருவி, மேட்டூர் அணை, திரைப்படம் என 5 நாட்களை கடத்திவிட்டு ஊர் கிளம்ப ஆயத்தமானோம். அங்கிருந்த நாட்கள் அனைத்தும் நல்ல தீனி. கிளம்புகிற நாள் என்று சிறப்பு கவனிப்பு. மட்டன், சிக்கன் என விறுவிறுப்பான விருந்து. "யப்பா, போயிட்டு வாங்க டா !" என அவர்களே நினைத்திருக்க கூடும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். வீடு திரும்பி பையைப் பார்த்த எனக்கு ஒரு ஆச்சர்யம். அவனது தந்தை எங்களுக்கே தெரியாமல் எங்கள் பைகளில் எல்லாம் வாழ்த்துச் செய்தியுடன் ஒரு 100 ரூபாய் நோட்டும் வைத்திருந்தார். அப்போது 100 ருபாய் எல்லாம் பெரிய தொகை. கையில் கிடைத்தாலே 10 பேர் சேர்ந்து சென்று டீ குடிக்க சரியாக இருக்கும். ஆனால், அதை செலவு செய்ய மனம் வரவில்லை. அந்த வாழ்த்துச் செய்தியும் 100 ருபாய் நோட்டும் எனக்கு பர்சனலாக இருந்தது. இன்றும் இருக்கிறது. பத்திரமாய்!

இன்னொரு முறை நாங்கள் சந்தித்துக் கொண்டது கல்லூரியில் நடந்த பெற்றோர் ஆசிரியர் சந்திப்பில். அட்டெண்டன்ஸ் ஒழுங்காக இல்லாத மாணவர்களின் பெற்றோர் கண்டிப்பாக வந்து கையெழுத்திட வேண்டும் என்கிற அடிப்படையில் அவன் வீட்டில் இருந்தும் என் வீட்டில் இருந்தும் வந்திருந்தனர். ஆசிரியர்கள் கழுவி ஊற்றும் சம்பிரதாயங்களுக்கு பிறகு அப்பா அம்மாவை பஸ் ஏற்றிவிடும் வழியில் அவரை சந்தித்தேன். "யாரு அப்பா அம்மாவா?  உங்க பையன் ரொம்ப நல்ல தெறமசாளி. பெரிய ஆளா வருவான்.  உள்ள சும்மா ஏதாவது சொல்லிட்டு இருப்பாங்க. என்ன தெரியும் நம்ம பசங்கள பத்தி" என்றார் சிரித்துக் கொண்டே. வீட்டிற்கு லெட்டர் வந்த கட்டாயத்தால்  வேறு வழியின்றி அந்த சந்திப்பிற்கு வந்த என் பெற்றோரிடம் அந்த சர்டிபிகேட் ஒரு நல்ல நகை முரண். அவர் நிஜமாக தான் அப்படி நினைத்து சொன்னாரா என தெரியவில்லை எனினும் எனக்கு அது நல்ல பூஸ்ட்.

People who make effort to keep people happy will always be remembered.

மனிதர்கள் தான் எவ்வளவு எளிதாக நினைவுகளை உருவாக்கிவிடுகிறார்கள்.

"கடவுள் இருக்கிறாரா?"

இக்கேள்வியை நான் பள்ளியில் படிக்கும் சமயத்தில் கேட்டிருந்தால், கண்டிப்பாக இருக்கிறார் என்றிருப்பேன். இதே சில வருடங்களுக்கு முன் கேட்டிருந்தால் இல்லவே இல்லை என்று சண்டைக்கு கூட வந்திருப்பேன். 'சரி, இப்போ என்ன தான் டா சொல்ற?' என்ற உங்கள் மைண்ட் வாய்ஸ் எனக்கு கேட்கிறது. அதை தெரிந்து கொள்ள நாம் சில வருடங்கள் பின் நோக்கியும், மைசூரை நோக்கியும் செல்ல வேண்டும். குத்துமதிப்பாக 5 ஆண்டுகள்.

என் தங்கை கல்லூரி முடிந்த கையுடன் ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் சேர மைசூர் வர சொல்லியிருந்தார்கள். குடும்பமாக ஒரு 6-7 பேர் வாடகைக் கார் வைத்துக் கொண்டு வீட்டில் இருந்து சென்றோம். ஆபிஸில் சேர எதற்கு இத்தனைப் பேர் என்ற ஒரு கேள்வி வரலாம். வீட்டில் இருக்கும் அனைவருக்கும் செல்லப் பிள்ளையான என் தங்கை வீட்டில் இருந்து வெளியே சென்று தங்க ஆயத்தமாகும் முதல் பயணம். அந்த மென்சோகம் பயணம் தொடங்கும் முன்பே தொடங்கி விட்டது. அது கூடக்கூட அங்கே செல்லும் ஆட்களின் எண்ணிக்கையும் கூடியது. இவ்வளவு ஏன் "இவங்க ரெண்டு பேர்த்தயும் ஸ்கூலோட நிறுத்திரலாம். படிக்க வெச்சு என்ன ஆகப் போகுது?" என்று சொன்ன தாத்தா கூட முதல் ஆளாக ஏறிக் கொண்டார்.

எங்கள் வீட்டில் அனைவரும் அதீத பக்திமான்கள். எவ்வளவு என்றால்...

சும்மா இருக்கோமா? கோவிலுக்கு போகலாம்.

சும்மா இருக்க முடியலையா? அப்பவும் கோவிலுக்கு போகலாம்.

அவ்வளவு. 

அதனாலேயே எனக்கு ஒரு ஒவ்வாமை இந்த பக்தியுடன். 

இவர்களுடன் எந்த பாதையில் எப்போது பயணித்தாலும் முதல் இலக்கு ஒரு கோவிலாக தான் இருக்கும். அப்படித்தான் மைசூர் செல்லும் வழியில் ஒரு கோவிலை சென்றடைந்தோம். அங்கே தரிசனம் முடித்து விட்டு தான் மறுவேலை என்று காலை 5 மணிக்கே ஆரம்பித்து விட்டார்கள். "அடேய், அந்த ஆபிஸ்ல போய் நேரத்துக்கு சேந்தா தான்  அவளுக்கே வேலை!" என்பதாக இருந்தது என் மைண்ட் வாய்ஸ்.

"கூட்டம் கம்மியா தான் இருக்கு, எப்டியும் ஈஸியா 2 மணி நேரத்துல சாமி பாத்தரலாம்" என்று அவர்கள் பெருமை பொங்க பேசிக் கொண்டிருந்த போதே முடிவு செய்து விட்டேன். நான் அவர்களுடன் செல்லப் போவதில்லை என்று. நான் தீவிர கடவுள் மறுப்பில் இருந்த காலம் அது.

"நா வரல.. நீங்க போயிட்டு வாங்க.."

"வரலையா.. எங்க போக போற?"

"எங்கயும் போகல.. இங்க அப்டியே சும்மா போட்டோ எடுத்துட்டு இருக்கேன்." நான் புதிதாக அப்போது தான் ஒரு கேமரா வாங்கியிருந்தேன்.

"நீ அதுக்கா வந்த.. உள்ள போயிடு வரலாம் வா.."

"நீங்க இதுக்கா வந்தீங்க? ஆபிஸ் போலாம் வாங்க.."

இது திருந்தாது என்பது போல பார்த்து விட்டு அனைவரும் கோவிலுக்குள் சென்றனர். நான் என் கேமராவை தூக்கிக் கொண்டேன்.

ஒரு அரை மணி நேரம் கோவிலை சுற்றி சுற்றி வளைத்து வளைத்து எடுத்திருப்பேன். அனைத்து புகைப்படங்களும் ஒரே மாதிரி தான் இருந்தன. சரி, நம்ம கிரியேட்டிவிட்டி அவ்வளவு தான் போல என்று டீயை வாங்கி கொண்டு ஒரு கல் பெஞ்சில் அமர்ந்தேன். அதுவும் இரண்டு நிமிடங்களில் முடிந்தது. இன்னொரு டீ வாங்கிரலாமா என்று வெறும் கப்பை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சமயம் அருகில் நிழலாடியது.

ஒரு நடுத்தர வயதுள்ள நபர் கொஞ்சம் தள்ளி அதே பெஞ்சில் அமர்ந்தார். கண்ணை மூடி ஏதோ முணுமுணுத்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தார். அவர் லிப் மூவ்மெண்டை வைத்து என்ன சொல்கிறார் என்று அறிந்து கொள்ளும் முயற்சியில் அவரை உன்னிப்பாக கவனித்தேன். அதை எப்படியோ உணர்ந்த அவர் தவம் களைந்த முனியைப் போல் என்னைப் பார்த்தார். அந்த சங்கடத்தை மறைக்க சிரித்து வைத்தேன். அவர் முகம் கனிவாக மாறியது.

"எந்த ஊர்?" கன்னடமும் ஆங்கிலமும் கலந்து வந்தது அந்த கேள்வி.

"திருப்பூர்"

"போட்டோக்ராபரா? போட்டோ எடுக்க வந்துருக்கீங்களா?"

"இல்ல.. வீட்ல இருந்து வந்துருக்காங்க.. கோவிலுக்கு உள்ள போயிருக்காங்க..." என்றேன் அதே கன்னடமும் ஆங்கிலமும் கலந்து. என்னிடம் இருக்கும் ஒரு கெட்ட பழக்கம் இது. ஒரு மொழி ஒழுங்காக தெரியவில்லை என்றால் அது தெரியாது என்று சொல்லி விட என் ஈகோ என்றும் ஒத்துழைத்தது இல்லை. அதை தவறாக பேசி அவர்களே புரிந்து கொள்ளும் வரை நான் விட்டதே இல்லை. அவர் கெட்டிக்காரர் அந்த ஒரு கேள்வியிலேயே புரிந்து கொண்டார். ஆங்கிலத்தில் தொடர்ந்தார். அவர் ஆங்கிலம் அவ்வளவு சரளமில்லை. ஆனால், என் கன்னடம் அளவிற்கு மோசமில்லை.

"ஓ.. அவளோ தூரத்துல இருந்து வந்துருக்கீங்களா?"

"ஆமா..." 

"நாங்களும் தூரத்துல இருந்து தான் வந்துருக்கோம். நார்த் கர்நாடகால இருந்து.." அவர் சொன்ன ஊர் பெயரை சத்தியமாக மறந்து விட்டேன்.

"ஓ.." இப்படியாக இரண்டு மூன்று ஓ போட்டு விட்டு நகர்ந்து விடலாம் என்று தான் யோசித்திருந்தேன். அப்போது தான் அவர் தன் பிரச்சனையை சொல்ல ஆரம்பித்தார். உண்மையில் மிக அசௌகர்யத்துடன் தான் கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். பொதுவாக ஆண்கள் அதிகமாக எதையும் பகிரமாட்டார்கள், திறந்த புத்தகமாக இருக்கமாட்டார்கள் என்றொரு கருத்துண்டு. அதற்கு ஒரு நேரெதிர் தியரி நான் வைத்திருக்கிறேன். தெரியாத ஒரு ஆணிடம் நீங்கள் சுமார் 20 நிமிடம் பேச்சு கொடுக்க நேரிட்டால் அவர்களின் வாழ்வின் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வை அல்லது பிரச்னையை உங்களிடம் கூறியிருப்பார்கள். ஆண்கள் பொதுவாக தனிமையானவர்கள். தங்களுக்குள் இருப்பவற்றை தனிமை என்னும் கயிறைக் கொண்டு இறுக்கி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். அந்த கயிற்றின் இறுக்கத்தை தளர்த்த ஒரு கால் மணி நேர உரையாடல் போதுமானதாக இருக்கிறது. நாம் மீண்டும் சந்தித்துக் கொள்ளவே போவதில்லை என்கிற ஒரு தைரியம் கூட காரணமாக இருக்கலாம். இதற்கு நாம் பார்க்க போகும் இந்த உரையாடல் மட்டும் உதாரணம் அல்ல. இப்படித்தான் நான் ஒரு ஆட்டோ டிரைவருடன் அரை மணி நேரம் பயணிக்க நேர்ந்தது. அந்த நேரத்துக்குள் அவர் கள்ள காதல் கதையை சொல்லிவிட்டார். கள்ள காதல் என்றவுடன் உங்கள் புருவம் உயர்வதை உணர முடிகிறது. ஆனால், அதை இன்னொரு நாள் சொல்கிறேன். நம் கதைக்கு வருவோம்.

அதற்கு முன் ஒரு எச்சரிக்கை. என் தியரியை வைத்துக் கொண்டு யாரிடமும் எதையும் உளறி வைக்காதீர்கள். அனைவரும் என்னைப் போல நல்லவனாக இருக்க போவதில்லை(?!). ஸாரி, நான் பார்த்தவர்கள் போல.

"நானும் என் பொண்டாட்டியும் தான் வந்துருக்கோம்." என்றார் சற்றே தோய்ந்த குரலில்.

"ஓ.."

"எங்களுக்கு ரொம்ப நாளா கொழந்தை இல்ல... அப்படியா?"

"அப்படியா?" நான் வற்புறுத்தி வரவழைத்த ஆச்சர்யம் கலந்த ஆர்வத்துடன்.

"ஆமா... எங்க ஊரு கிளைமேட்டுக்கு எல்லாருக்கும் லேட்டா தான் பொறக்கும்.."

`இவ்வளவு சயின்ஸ் பேசற ஆள் கொழந்த பொறக்கலனு ஏன் கோவிலுக்கு வரான்` என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே "உங்க ஊர்ல எல்லாம் சீக்கிரம் பொறந்துரும் ல?" என்று கேட்டார்.

இதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. "ஆமா.. அப்படி தான் இருக்கும்.  சில பேருக்கு சீக்கிரம் பொறக்கும், சிலருக்கு லேட் ஆகும்" என்று மேம்போக்காக எதையோ உளறி வைத்தேன். அவரை சோர்வடைய வைக்கும்படி எதையும் சொல்லி விடக் கூடாது என்பது மட்டும் என் பின்மண்டையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

"ஓ.. சரி.. எங்களுக்கும் இவ்வளவு லேட்டா ஆகும்னு நெனைக்கல. எல்லா டாக்டரையும் பாத்தாச்சு எந்த பிரச்சனையும் இல்லனு சொல்லிட்டாங்க.. வேற என்ன பண்றதுனு தெரியல.எனக் ஊருல நெறய பேரு இந்த கோவில் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்ததுனு சொன்னாங்க. அதான் இந்த கோயிலுக்கு வந்துருக்கோம்."

"சரிங்க.."

"நீங்க அவ்ளோ தூரத்துல இருந்து வந்துருக்கீங்க.. அப்போ இந்த சாமி ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தது தானே? எங்களுக்கு கொழந்த பொறந்துரும் ல?" என்றார்  ஒரு வித ஆவலுடன்.

எனக்கு சில நிமிடங்கள் என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. பொதுவாக இப்படியான ஒரு கேள்வி வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என்னிடம் தொடுக்கப்பட்டிருந்தால் 'அது எப்படி கோயிலுக்கு போனா எல்லாம் சரி ஆகும்?' என்று விதண்டாவாதமாக ஏதாவது கேட்டிருப்பேன். எனக்கு கடவுள் சார்ந்து இருக்கும் மக்களின் மேல் கோபமே 'நான் எதும் பண்ணலைனாலும் கடவுள் பாத்துப்பார், நான் எந்த தப்பு பண்ணுனாலும் கடவுள் பாத்துப்பார்' என்கிற போக்கு தான். அதை வைத்து தன்னையும் தன்னை சார்ந்தவர்களையும் வருத்திக் கொள்வதும் என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. கடவுள் வியாபாரமாக்கப்பட்டதும் அரசியலாக்கப்பட்டதும் அதை விட வேதனைக்குரியது. ஆனால், இங்கே ஒருவர் தனக்கும் தன் மனைவிக்கும் ஆசையான ஒன்றிற்காக அலைந்து திரிந்து கடைசியில் நம்பிக்கையை மட்டுமே வைத்திருக்கும்போது. அந்த நம்பிக்கை கடவுளாக இருப்பதில் தவறில்லை என்றே பட்டது. 

"ஆமா, ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த சாமின்னு தான் எங்க வீட்ல எல்லாரும் வந்துருக்காங்க.." அவர் முகத்தில் அப்படியொரு பிரகாசம். "உங்களுக்கு கண்டிப்பா சீக்கிரம் கொழந்தை பொறக்கும்.." என்றேன் சிரித்த முகத்தோடு. அவர் முகத்திலும் அதே சிரிப்பு.

இந்த சம்பவம்  முடிந்த சிறிது நேரத்தில் எனக்கு தோன்றியது. 'அடடா, நாம நம்பாத ஒரு விஷயத்த நம்பற மாரி சொல்லிட்டோமே' என்று தான். ஆனால், அவர் நம்பிக்கையை குலைக்காமல் இருக்க இப்படி செய்தது திருப்தியாக தான் இருந்தது. அதே சமயம், ஒரு தெரியாத நபர் என்பதால் நின்று யோசித்த நான், நெருக்கமானவர்களின் நம்பிக்கையை கண்டிப்பாக உதாசீனப்படுத்தி இருப்பேன்.நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமைகளுக்கு இடையில் நம்பிக்கைகளுக்கு இடமில்லை போலும்.

இதெல்லாம் சரி, கடவுள் இருக்காரா இல்லையானு சொல்லு என்கிறீர்களா?

இன்னுமா உங்களுக்கு புரியவில்லை. கடவுள் ஒரு நம்பிக்கை கொடுப்பவர் தான். இந்த கதையில் நம்பிக்கை கொடுத்த நான் தான் கடவுள் - அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி!

For some reason, I always thought that the trek and rain can’t go together. This trip smacked me hard in the head to make me realise that isn’t true. We always worry about the rain being the spoiler for any trip. Ironically or let’s just say true to its nature, rain made this trip really special.

I have already been to Kodachadri several years back in the month of December. But, I read a quote somewhere that made me decide to go for this trip. That goes something like this.

“If you want to completely enjoy a place, don’t just go there in its best season but also in every other season. Just like how we get to see joy, anger, amusement, awkwardness, boredom in a person before we get close to them.”

I already did the hard part by visiting Kodachadri in the dry winter season. Monsoon is the best season to experience its joy. How can I miss it? The icing on the cake is that I planned my trip with Coimbatore adventure club whom I have heard a lot about but never got a chance to travel with. The biggest challenge in planning any offbeat trip is that you don’t find them with any travel groups as most of them are commercialised and if you travel by yourself, you have to take care of a lot of things. Believe me, I have not been there in a good way. CAC solved that problem for me. They kept us away from crowds and close to nature for most parts of the trip.

It all started with a train journey, my most comfortable mode of transportation. Maybe I got too comfortable or it was because of my tightly packed friday, I slept throughout the to journey missing out the rant session from my fellow travellers. It was of course a costly miss. Because listening to people’s stories is always my favourite part of any trip. Since I got to hear them for the next two days, it kind of consoled me.

The stay was in a farm that was surrounded by trees and trees only. It felt like we were in a green cocoon with a super pleasant host who even made a special dish for us when we were about to leave.

Our first visit was to Nagara fort which was such a scenic location and made me reminisce about a lot of movies. Oh, I forgot to say this. It was raining on and off right from the time we got off the train. I naively wondered how we were going to visit any place in that weather. Coming back to Nagara fort, I got out with my awkward poncho which made me look like I came straight out of the Harry Potter universe as mentioned by some of the friends. That was when my liking for green showed its true colour(pun intended!). It was green everywhere. But the rain made it much more beautiful.

Everyone was enjoying in the present and got lost in their own world. Both at the sametime. I always remember places by mapping people with it. He did this here and she did that there was easy for my mind to capture. There were so many moments like that in Nagara fort. But, there was one aberration. My curiosity led me towards a cave where I accidentally intruded on a couple's intimate moment who wasn’t even travelling with us. They would have cursed me for sure. Maybe I am going to die alone.

Our next destination, the trek, was the heart of the trip. Before we started trekking, we had to go through what they rightly call a washing machine drive. The jeeps and the drivers did show their 360 degree skills until the point where the axle in one of the jeeps broke down. As we ascended towards the trek start point, the mist started to make love with the greeneries like the milk gets into black tea to complement each other.

After we started trekking, it was all magic. As we went through lush greens of the forests, I felt like a car going into a car wash coming out cleansed and feeling fresh. I was no longer interested in wearing the Harry Potter poncho. I started embracing the raindrops true to their worth. Once you get drenched in rain, there is no going back to raincoats or umbrellas. The trek path was filled with streams that talked, trees that breathed, rocks that listened and the mist that saw us experiencing the beauty. Oh yeah, there were leeches that crawled into the bodies. I know I am getting a little cheesy here but the blame is on nature as I fall short of words to describe what I went through.

As for the trip, I am always fortunate to travel with cool trek leaders. He was a jovial naturalist who balanced the coordination and the fun part beautifully. If not for the people like him, I would have ended up hating trekking. The whole bunch was super energetic. When I look back now, I would have come across as the person who was weirdly silent for them. Thanks to my ambivert nature.

Two things that were constant throughout the trip other than greenery was music and photoshoots. It is always nice to see people who listen to the same kind of music as you are. I was fortunate in that aspect. Even a morning walk was filled with such soulful music and the tired return journey was filled with beats of dance. People never minded the rain to get their photoshoots done everywhere. That was refreshing to see for a boy who loves photographs. I even met a guy who was crazy enough to go topless(!) to get a photo in the rainy Kodachadri peak.The things that people do for photos!

During our return journey, we ended up on an unexpected ferry ride. That is when I thought to myself even unfinished bridges do greater things than finished ones. If you are around Mangalore/Udupi, don’t miss out on tasting the sea food.

This was my monsoon trek but definitely not going to be the last one. The warmth that I got in the rain is something that I am not going to forget. To cherish this, I am going to go ahead with another cheesy narration. Usually whenever I want to get drenched in rain, my mom will say “சளி புடிக்கும் (You will get cold)”. Hereafter I have a reply for her,

“சளி புடிக்கும், ஆனா மழ அதவிட எனக்கு புடிக்கும்”

Loosely translated as ‘probably I will get cold, more than that I want to get the rain’. Maybe this is what I am going to take away from this trip

“What is it with him? He won’t reply to messages. He won’t attend calls regularly and won’t even bother calling us back. But, he wants to send postcards as if he is a social animal.”

This is what so many people who know me well would have thought  when I said I wanted to send postcards to people I know. Even I would have thought the same if I were in their place. Thanks to the social quadrant of my mind. It always works weirdly. It was just a little trigger that made me write those postcards. I am hoping to write more, let that be. We should travel a little while back to 2019 to understand a bit more about the trigger.

2019 was kind of a revelation for me. Two major things happened in my life. One, I joined my current organisation and the other, as I already gloated enough, I did my first himalayan trek. Apart from the economical, physical and all other million aspects of those two things, meeting the people that I know today would have to be the collection of moments that tilted my world to a better direction. Both things had an equal impact in the birth of these postcards.

The people I met in my organisation taught me the importance of empathy and consent. If not for them, I would have sent the same postcards to the people without asking them if they even wanted to receive one. My intention could have been to surprise them. But, may be that could not have been received well. All surprises are not good surprises. Well, for the empathy part, I was thinking about how the postcard could brighten up them even if it is for a few minutes when I was writing them. Imagine yourself being in a random place either a foreign land, a relative’s home or wherever and surrounded by too many random people whom you couldn’t get along with. Suddenly you meet a person who calls you by your name and talks with you for a few seconds even if it’s some customary exchange. He/She may be an acquaintance, a friend or a ‘I met you somewhere’ person. But, it will ease you up for a while right? At least I will feel so. I wanted to bring the same feeling to the people to whom I send those postcards. Again, this was only a chain reaction of the trigger that I was talking about.

Now coming to the main trigger, I have talked and wrote a lot about my himalayan trek. So, I am not going to bore you with those details again. But that was when I met Pranav. He was our trek leader. His motivation was one major factor that made me and even some of my fellow trekkers to complete the trek. He was jovial, inspiring and a lot more for one to look up to. At the end of our trek, he gave each of us two postcards and told us to write it to him or friends as per our wish. He was a lover of personalised notes as he quoted that he would even print some of the text messages and paste it in a notebook if it meant to him. I did send a personalised note to him but on whatsapp. I completely forgot about the postcards and I was not even in touch with him frequently.

Fast forwarding to October 2021, I received the news of his death while trekking somewhere in Maharastra. I couldn’t digest it and hoped it to be a rumour and would be some other Pranav. It wasn’t. I felt bad for a couple of days and moved on. This is what I don’t like with all deaths - we all become helpless and would not be able to do anything else to change the situation. But again, that’s what a life is. Even then I never remembered anything about the postcards.

December 2021, when I was packing for my recent trip, I wanted to reuse some of the items that I bought in 2019. That’s when I found those postcards. And that was the trigger. I had a little breakdown of sorts. I really don’t know what was that about whether it was Pranav’s death, the inevitable uncertainty or whatever. That’s when I decided I should send some postcards to people who would want it. People, who are close to me, know that I am a sucker for handwritten notes and I used to send letters sometime back. So, in a way, it was my homecoming.

After my trip, the same idea turned out to be printing the postcards with the photos that I have taken to give some more personalised touch. Still there might be questions about this whether it is a remembrance of Pranav, it is an initiative to encourage writing, it is to show my kindness or something else. Honestly, I don’t know. It is yours to interpret. But I can say that I am selfish enough to brag about the smiles that I brought to a few people through the postcards (from the responses that I got). In a world full of uncertainties, I wanted to be that one happy uncertainty even if it lasts for a few seconds. That’s what I think.

 எங்கள் வீட்டில் எனக்கு அடிக்கடி சொல்லப்படும் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று. நான் பிறந்த போது மருத்துவமனையில் இருந்த அனைத்து நர்ஸ்களும் என்னை பாசமாக கொஞ்சியதாகவும், அதன் பிறகு எங்கள் வீட்டில் இருந்து ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு சென்ற போது அவர்கள் என்னைப் பற்றி விசாரித்ததாகவும் சொல்வார்கள். இதை முதன்முறையாக நான் கேட்ட போது இதில் இருந்த கற்பனைத் தன்மையை ஆராய என் மனம் முன்வரவில்லை. அன்றிலிருந்தே முகம் தெரியாத அவர்களின் அன்பை எண்ணி எனக்கு நானே சிலிர்த்துக் கொள்வேன். எனக்கு நர்ஸ் என்றாலே ஒரு விவரிக்க முடியாத அன்பு உண்டாக அது ஒரு முக்கிய காரணம்.

சிலர் இப்படிக் கூறி கேள்விப்பட்டதுண்டு. "நான் மாத்திரை எவ்வளவு வேணும்னாலும் எடுத்துப்பேன். ஆனா, ஊசி மட்டும் போட்டுக்க மாட்டேன் ". நான் அப்படியே நேரெதிர். அதற்கு காரணம் கூட எனக்கு நர்ஸ்கள் மீதான அன்பு தான் என நினைக்கிறேன். அவர்கள் முகத்தில் இருக்கும் கனிவு ஊசிகளின் வலிகளை பொருட்படுத்த விடுவதில்லை.

அப்பாவுக்கு உடல் நலமில்லாத ஒரு தருணத்தில் அவருடன் நான் மருத்துவமனையில் தங்கியிருக்க நேர்ந்தது. அப்பொழுது தனி அறைக்கு ஏற்பட்ட தட்டுப்பாட்டில் இன்னொரு இளம்வயது பையனுடன் அறையை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தோம். அவர் காலேஜ் முதல் வருடம் சேர போகும் மாணவன் என்று சில உரையாடல்களின் வாயிலாய் அறிந்திருந்தேன். அவர் காஸ்மெட்டிக் சர்ஜரி எனப்படும் ஒரு வித அறுவை சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் காதுமடல் சற்று மடங்கியிருந்த காரணத்தினால் அதை சரி செய்வதற்காக அந்த அறுவை சிகிச்சை. அடுத்த நாள் அறுவை சிகிச்சை என்கிற நிலைமையில் அந்த அறைக்கு அவ்வப்போது வரும் ஒரு ட்யூட்டி நர்ஸ் அவருடன் பேசிக் கொண்டதைக் கேட்க நேர்ந்தது.

"டேய், உன் காது இப்டியிருக்குனு சர்ஜரி பண்ணனுமா? இது கடவுள் குடுத்த வரம் டா. இது வேண்டாம்னு உங்க அப்பா கிட்ட சொல்லு டா. ப்ளீஸ் டா..! " என்றார் இனிமையுடன் கலந்த உரிமையோடு.

"அப்பா கேப்பாரானு தெரியல கா.."

"இதெல்லாம் ஒவ்வொருத்தரோட இஷ்டம் நான் சொல்லவே கூடாது.. இருந்தாலும் ரொம்ப வலிக்கும் டா... உன்ன பாத்துக்க தான் நாங்க இங்க இருக்கோம் இருந்தாலும் உங்க அப்பா கிட்ட சொல்லிப் பாரு செரியா ?"

அந்த இரண்டு நிமிட உரையாடலில் அத்தனை கரிசனம். அவர் சொன்னது போன்றே அறுவை சிகிச்சை முடிந்து வலியால் துடித்த அந்த பையனை அவ்வளவு சிரத்தையாக கவனித்துக் கொண்டார் அந்த நர்ஸ். அங்கிருந்த அனைவரிடமும் அதே கனிவு. எனக்கே அறியாமல் அவர்களுக்கு என்னைப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டாகி விட்டது.

"ட்ரிப்ஸ் முடியற மாறி இருந்த என்ன வந்து விளிக்கணும் கேட்டில்லோ?" என்று அவர் மலையாள தமிழில் பேசியபோது எனக்குள் அப்படியொரு பூரிப்பு.

"நான் விளிக்கும் சிஸ்டரே, நீ போய்க்கோ!" என்று மலையாளத்தில் பேசி என் அன்பை காட்டிவிட எனக்கும் ஆசை தான். ஆனால், இந்த மாதிரி எதிர்பாராத உரையாடல்களில் வார்த்தைகள் அவ்வளவு எளிதில் வந்து விடுவதில்லை. நான் "ம்ம்ம்.." என்று தலையாட்டிவிட்டதில் இன்னுமே என் மீது எனக்கே கோபம். நர்ஸ்கள் மீதான என் அன்பை எப்போதும் வெளிப்படுத்த முடிவதில்லை என்கிற அங்கலாய்ப்பு. அதன் உச்சமே இந்த பதிவு.

நேற்று கூட நான் தடுப்பூசி செலுத்திக்கொள்ள சென்றிருந்த போது "அவ்வளவா வலிக்காது செரியா, டக்குனு முடிஞ்சுரும்.." என்றது எப்போதுமே நான் கண்ட கனிவான நர்ஸ் முகம். அப்போது எனக்கு தோன்றிய சிந்தனை இது. நாம் தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்பட்சத்தில் நமக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் கூட வெறுப்பைக் காட்டி விடுவோம் வேலைப்பளுவைக் காரணம் கூறி. ஆனால், இவர்களால் மட்டும் எப்படி கனிவுடன் கூடிய சேவையைக் கொடுக்க முடிகிறது. நான் காணாத எத்தனையோ செவிலியர்கள் உலகின் பல மூலைகளில் இதை வாழ்நாள் முழுதும் செய்து வருகின்றனர். அதுவும் இப்படியொரு பெருந்தொற்று காலத்தில் அவர்களின் பங்களிப்பை வார்த்தைகளால் விவரித்து விட முடியாது.

நான் அடிக்கடி இப்படி நினைத்ததுண்டு, 'செவிலியர்கள் தேவதைகளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்' என்று. அந்தக் கருத்தை நானே மறுக்க விழைகிறேன். அவர்கள் தேவதைகளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களல்ல, அவர்கள் தான் தேவதைகள்.

 தாத்தா இறந்து இரண்டு வாரங்களாகிவிட்டது. அவரின் மரணச் செய்தி வந்த கணத்திலிருந்து நான் எந்த மாதிரியான மனநிலையில் இருக்கிறேன் என்று என்னாலே உணர முடியவில்லை. ஆழ்ந்த துயரமோ அடக்க முடியாத அழுகையோ இல்லை. ஆனாலும் ஒரு விதமான இறுக்கமான மனநிலை. அவரை அடக்கம் செய்த அன்று இரவே கூட சம்பந்தமே இல்லாமல் என் பாட்டியின் இழப்பை எண்ணி சற்று நேரம் அழுது கொண்டிருந்தேன்.

அவர் என்னைப் பாசமாக கொஞ்சியதாகவோ கடுமையாக திட்டியதாகவோ எனக்கு நினைவு இல்லை. எந்த விதமான உணர்வுகளையும் அவ்வளவு எளிதில் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாத, தன்னை ஒரு அக்மார்க் alpha male ஆக நினைத்துக் கொண்டிருந்த ஆசாமி. அவர் கடைசி காலக்கட்டங்களில் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் சொன்னதாக கேள்விப்பட்டு அவரைப் பார்க்க செல்வேன். "வாடா!" என்று சொல்லிவிட்டு அவர் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுவார். அவர் வேலை என்றால் சிகரெட் புகைப்பது, பழைய நாளிதழ்களைப் புரட்டுவது, வீதியில் உட்கார்ந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பது. "இதுக்கு தான் என்ன வர சொன்னீங்களா?" என்று கேட்டுவிட தோன்றும். அப்படி உரிமையாக கேட்டுவிடக்கூட முடியாத மேம்போக்கான உறவு தான் எனக்கும் தாத்தாவிற்கும்.

தாத்தா ஒரு சரியான சரக்கு வண்டி. அவர் பதுக்கி வைத்திருந்த காலி மதுபாட்டில்களை கடத்திக்கொண்டு போய் கிரிக்கெட் பந்து வாங்குவதில் தொடங்கியது என் புரட்சி. அவரை ஏமாற்றிவிட முடிந்ததில் அப்படியொரு சந்தோஷம் அச்சமயத்தில்.

தற்போது தாத்தாவைப் பற்றி யோசித்தால் எனக்கு முக்கியமான இரண்டு சம்பவங்கள் உடனே ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன.

நான் ஒரு சமயம் பேருந்தில் சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு மிகப்பெரும் விபத்து நேர்ந்தது. பேருந்தில் இருந்த எங்களுக்கு பெரிதாக எதுவும் பாதிப்பில்லை என்றாலும் இன்னொரு வாகனமான காரில் வந்தவர்கள் சம்பவ இடத்திலேயே உயிரிழந்தனர். பேருந்தும் காரும் மேம்பாலத்தில் மோதிக் கொண்டதில், கார் பாலத்தில் இருந்து கீழே விழுந்து நிகழ்ந்தது அந்த கோர சம்பவம். நல்ல வேளையாக பேருந்து ஓட்டுநர் கன்ட்ரோல் செய்து நிறுத்தியதில் நாங்கள் தப்பித்தோம். இதை நான் எங்கள் வீட்டில் சொல்லியிருந்தேன். தாத்தாவும் இதை அறிந்திருந்தார். அதே சம்பவத்தை அவர் இன்னொருவரிடம் கூறிக் கொண்டிருக்கையில் நான் கேட்க நேர்ந்தது. "பஸ்சும் காரும் மோதி பெரிய ஏக்சிடெண்ட். கார்ல இருந்தவங்க எல்லாம் உடனே அவுட்டு. பஸ் பாலத்துல தொங்கிற்றுந்துருக்கு. லோகேஸ் எல்லாம் ஏதோ கம்பிய புடிச்சு தொங்கிட்ருந்துருக்கான். அப்புறம் ஊர் மக்கள் தான் வந்து காப்பாத்திருக்காங்க..!" கதை சுவாரஸ்யத்திற்காக என் உயிரை ஊசலாட விட்டது எனக்கு பேரதிர்ச்சி தான். இருந்தாலும் அவரிடம் இருந்த கதை சொல்லல் தான் என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டதோ என்றொரு எண்ணமும் உண்டு.

இன்னொரு சமயம் நான் புத்தகம் வெளியிட்டு வெகு சில நாட்களில் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்த சில உறவினர்கள் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது தாத்தாவும் அங்கிருந்தார். "நம்ம வீட்ல ஒரு பையன் இதெல்லாம் பண்றது ரொம்ப சந்தோஷம்.." என்று அவர்கள் கூறிக் கொண்டிருக்கையில் நான் எதேச்சையாக தாத்தாவைப் பார்க்க நேர்ந்தது. என்னைப் பார்த்து மிகவும் பெருமையோடு சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அதற்கு முன்னதாகவோ பின்னதாகவோ நிச்சயமாக அவரிடம் இருந்து அப்படியொரு பார்வை கிடைக்கவில்லை. நான் விளையாட்டாக வெளியிட்ட புத்தகம் அது. அதற்கு மற்றவர்கள் பாராட்டும்போது பலமுறை சந்தோஷப்பட்டுள்ளேன். ஆனால், நான் பெருமையாக உணர்ந்த தருணம் அது மட்டுமே.

ஒரு வேளை இந்தப் பதிவை தாத்தா படிக்க நேர்ந்திருந்தால் தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்!

எனக்கும் தாத்தாவிற்குமான உறவை நான் விவரிக்க முயல்கையில் எனக்கு ஆரண்ய காண்டம் படத்தில் வரும் ஒரு டயலாக்கின் மறு ஆக்கம் தான் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

"உனக்கு உங்க தாத்தா னா ரொம்ப புடிக்குமா?"

"அப்படி இல்ல. ஆனாலும், அவர் எங்க தாத்தா!"