For almost all the trips that I went, I was more excited about the idea of travelling than the travel itself. I would not say they were bad or I was disappointed. Every trip had its own complaints like bad timing, over expectations or a terrible company. Even without any of those complaints, I was never able to feel the completeness that I was looking for. To put it straight, I was not sure about what I wanted. But I believed that I could crack this mystery of incompleteness at some point of time.

That was when I decided to go on the biggest trip of my life excluding my recent himalayan trek. It might not look as big as to justify my prior statement. But for someone like me who had hardly travelled across 2-3 states, it meant a lot both in terms of budget as well as the distance. It was always in my mind to get drenched in colors and look colorfully colorful. The month of Holi and my fellow people came together to make this happen in the name of a photography trip to Mathura and Vrindavan.

Being an amateurish photography learner, I was a bit hesitant to go on a trip that was all about photography with the people who are pro at what they do. My allergies with the technicalities of a photograph was always a threat when I am dealing with people who were good at it. But I was happy to be proved wrong as the trip went on and I was at my comfortable best.

The 3 hour drive from Delhi airport to Mathura had introduced me to the setup that I was going to live in for the next 3-4 days. Right from the butter dripping rotis in a motel to similarly sounding bhojpuri songs set, I got a taste of the difference I wanted that I never got in any travel before that.

The first day of holi started with disappointment as we were advised to go to a place called Gokul in Mathura. I was confused at the name when I heard it for the first time as it sounded like a person’s. Later I realised it was what is referred as Gokulam in tamil. When we reached Gokul, we could find the traces of color here and there but not holi. People were more interested in watching a shooting spot setup that was going on near a ghat. We felt like pleading at them to come and celebrate holi for the sake of us. At the sametime, we wanted to blame ourselves for taking too much time in preparing our gears with plastic covers and cello tapes. We felt over prepared and strange in a place where it seemed like holi had never arrived.

When we were in a shop savouring our disappointment with lassi, there was another blow in the form of a news channel which was telecasting an enthusiastic celebration of holi. We were told by the shopkeeper as that was in some place far away from where we were then. If we had to watch the celebration only on the news channel, we could have done that in our place itself. Before we could start proceeding with our whining, there came our hero with a packet of saffron color powder in hand.For the information, back then saffron color was not hated as much as today. He was already covered in multiple colors like the ones that set goals for a holi celebration. He told us to travel to Vrindavan which was around 15 kms away from Gokul to see what made him look so content with colors. He made us leave with a brotherly hug after smearing some colors which marked the beginning of our holi.

We arrived at Vrindavan after a bumpy 30 mins ride to get near the infamous Krishna temple. The flavour of holi started possessing us since the moment we stepped down. In today’s context, social distancing was truly a sin there. You were labelled to be fortunate if you are able to get a piece of land for your foot without any hindrances while walking. Stampede was always staring closely with the possibility. But the celebration was in such a way that you would not mind anything else.

Unlike any other festivities that we do in our home, the emotions were diverse and new. The people exhibited a wide range of feelings from innocence to fiery attack in their celebration. I would not say you will enjoy them all. There were some disturbances and compulsion to celebrate in a way that they wanted. Fortunately or unfortunately, we had tasted them all. Even for those, they have this phrase as a consolation ,“Bura naa mano holi hai”(Don’t feel offended, it’s holi). For which I got offended because I could not understand as it was told in hindi was altogether a different story.

In between my love for colors and the urge to shoot beautiful frames, I was lost somewhere. I was surprised by the warmth of people hugging me with ‘Bhai, Bhai’ emotions and smearing their favourite colors on me. I could not stop grinning at them, even the grumpy ones.

Amidst so much going around, there was this little cute girl celebrating holi in her own way standing besides a gully. The colors that she threw hardly covered any distance. But the innocence in her face made myself surrender voluntarily to her holi celebration. Her hands painted me with blue in a soft and lovable way. For me, that was the moment of the trip.

In the other world that was adjacent to the little girl’s street, a guy was enjoying himself by flashing his bum to the visitors and photographers. He was giving weird expressions to lure the audience before the actual ‘show’. Thankfully, my camera was not infected with that frame. 

There was a mob attacking a guy for interfering their dance beats which was immediately resolved by some more color smearing.

We were experiencing all these by going along with the crowd until Krishna temple. In the premises of the Krishna temple, the celebration was overwhelmed with devotion. Even after the premises were closed, people were ecstatic while celebrating in front of the temple. To be honest, it took me a while to figure out which building was the temple.

That was when we got ambitious to get some low angle photos and reached the nearby shops to get our way to the terrace. We often don’t notice the business strategies of shops in our localities but talk about the corporate giants. We encountered a few gentlemen on that day who had read the demand accurately. We were told to pay Rs.1000 per person to get to the terrace. We tried to explain our passionate attempt of capturing the holi beautifully thereby asking for a discount. But we were stunned as he had proof of concepts to show with people paying the amount that was asked were more passionate than us.

After deciding not to pay the amount, we spent some time there capturing few insanely jovial personalities. In the middle of all these things, we never had the time to have lunch. So, we thought of having something to fill up our stomach before leaving for our accommodation. We came across a Bhaang milk shop which tempted us to experience another tradition of holi. There was some hesitation among the group as it was supposed to give us some high until one guy uttered the most encouraging words, “For 20 Rs, you will not be intoxicated much”. We had 1 glass of milk each and started to our place. To be fair, we never felt anything odd in our travel to accommodation and almost forgot that we had Bhaang.

It was a 25 mins ride. When we got down, I sensed a feel of giddiness and I thought to myself ‘It should be because of the hectic ride and irregular last night sleep’. On reaching the room, I felt like I had no place to crash even when the room was empty. So, I sat outside the room browsing through the pictures that I took that day. Soon after, I was accompanied by a couple of friends in the corridor. We were talking some random shit when the manager of the accommodation arrived. He came to us as we were sitting near the entry and started talking in hindi. All I could sense was some sounds coming out of his mouth. But I was grinning with a constant ‘haan ji’ quotient. This was the case with two other friends as well. Clearly, the manager was expecting some response but not the one we gave.

Another guy from our group came to the manager's rescue and replied something. After the manager left with a weird look, he explained to us that it was about the food as most of the shops were closed for the occasion. We had almost lost the food that the manager was trying to arrange. Then the guy told “Dei.. bhaang has started to work!”. That was the moment we realised that we were already high.

But the realisation didn’t hold too long. We started laughing at ourselves for the manager conversation. With what started off as a silly laughter, it increased exponentially and had grown out of our control. We kept repeating the incident to induce laughter. While my eyes were filled with tears of laughter, my appendix was suffering a pain of laughter. I was pleading others to stop laughing. But my plea would not have reached them as it was shadowed by my own laughter. When it felt like the laughter was settling down, we were already in another world where everything was moving slowly and multiple dimensions. Even a guy announced himself as Jesus in that world.

Throughout this stretch, we were hungry to the core only to be added up by much laughter. Luckily, we were blessed with a few packets of chicken biriyani by the manager. We were thanking the manager repeatedly while eating. Even the gratitude didn’t last longer. Once the food got over, we started cursing him saying “See, how less biriyani he had given”. We remembered these incidents in bits and pieces only after waking up from a good sleep. Our holi excursion continued the next as well except for the bhaang part.

For those two days, I was in a different world hearing the language that I never heard so much, laughing at everyone for nothing, enjoying colors like I have never seen one, feeling like I was in there for a while and much more. I guess the whole trip was under the effect of bhaang, it just gives me high whenever I think of it.

அலட்சியமான பார்வை, பார்ப்பவர்களை கட்டி இழுக்கும் மூக்கு வளையம், நினைத்த நேரத்தில் சிகரெட் புகைக்கும் உதடுகள், தனக்கு சுவாரசியமானதை பார்க்கும் போது மட்டும் கன்னத்தில் குழி செய்யும் சிரிப்பு - இது தான் மேவ். எதையுமே சீரியசாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் ஜாலியாக திருடிக் கொண்டு தோன்றியவர்களோடு கலவி கொண்டு திரியும் அவளுக்குள் யாரும் அறியாத மென் சோகம். அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஈர்ப்பு கொள்கிறான் ஒட்டிஸ்.

ஒட்டிஸ் அவளுக்கு அப்படியே நேர்ரெதிர் துருவம். எதுவாகினும் பார்த்து பார்த்து செய்யும் ஒரு அக்மார்க் நல்லவன். "நீ இது வரைக்கும் செய்யக்கூடாத ஏதாவது செஞ்சுருக்கியா?" என்று கேட்டால், "ஓ செஞ்சுருக்கேனே, அடிக்கடி சோம்பேறித்தனமா இருக்குனு என் டேட்டா பேக்அப் எடுக்காம விட்ருவேன்" என சொல்லும் அளவுக்கு அப்பாவி.

இருவரும் சேர்ந்து நேரம் கழிக்கும் ஒரு நிலை வருகிறது. அவளுடன் இருப்பதற்காகவே அவனுக்கு இஷ்டம் இல்லாத அந்த வேலையை செய்ய ஒப்புக் கொள்கிறான்.

அப்படி ஒரு நாள் அவள் ஸ்கூல் முடிந்த இடத்தில் தன்னை சந்திக்க முடியுமா என கேட்கிறாள். அவள் தன்னுடன் டேட் செய்ய விரும்புகிறாள் என்று எண்ணி உடனே சம்மதிக்கிறான். அவளும் ஒரு விலாசம் கொடுத்து வர சொல்கிறாள்.

தன் முதல் டேட்டில் அவளை இம்ப்ரெஸ் செய்து விட வேண்டுமென தீர்க்கமாய் கோட்டு சூட்டு சகிதமாய் அவளை சந்திக்க செல்கிறான் ஒட்டிஸ். ஹாய் சொல்வதற்கு பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டு சென்றவனுக்கு அங்கே ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

அது ஒரு அபார்ஷன் கிளினிக். மேவ் தன் அலட்சியத்தால் கருவுற்றிருந்தாள். அதைக் கலைத்து விட்டு வீட்டுக்கு செல்லும்போது கூட ஒருவர் வேண்டுமென ஒட்டிசை வர சொல்லியிருக்கிறாள்.இது தெரியாமல் கனவு கோட்டை கட்டி வந்த அவனுக்கு மிஞ்சியது ஏமாற்றம் மட்டுமே. அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவனது எண்ணங்களை புரிந்து கொண்டு உடனே வெளியேற சொல்கிறாள். அவனும் வெளியேறுகிறான்.

அவள் முடிந்து வெளியே வரும்போது அவளுக்காக பூங்கொத்துடன் வெளியே காத்திருக்கிறான். "நீ இன்னும் வெயிட் பண்றியா ?" என புன்முறுவலுடன் அவள் கேட்க, "அதுக்கு தானே வர சொன்ன !" என்கிறான் எவ்வித சலனமும் இல்லாமல். அவள் வீட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

அவள் கருவுற்றதைப் பற்றியோ, அவன் அடைந்த ஏமாற்றத்தைப் பற்றியோ ஒரு சொல்கூட இல்லை. ஆனால், அது அவர்களை பற்றிய உரையாடலாய் இருந்தது. "அந்த பூ எனக்காகவா ?" என்கிறாள் .

"ஆமா, ஆனா இப்போ குடுத்தா சரியா இருக்குமானு தெரில..."

"எனக்கு புடிச்சிருக்கு குடு, 'ஹாப்பி அபார்ஷன்' னு சொல்ற மாறி இருக்கு..." என்கிறாள் அவளுக்கே உரிய நக்கலுடன். இருவரும் சிரித்துக் கொள்கிறார்கள்.

இது Sex Education என்கிற சீரிஸில் வருகிற ஒரு எபிசோட். நாடகத்தன்மையுடன் எத்தனையோ உணர்வுகளை இந்த இடத்தில் வெளிப்படுத்தியிருக்க முடியும். ஆனால், அனைத்தையும் மறந்து அவர்களின் உரையாடலுக்காக நம்மை புன்னகைக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படி ப்ராக்டிக்கலான பல தருணங்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்த சீரிஸ் ஒரு மேஜிக் தான்.

ஒரு queer கதாபாத்திரம் எப்படி வடிவமைக்கப்பட வேண்டுமென பாடம் எடுத்திருக்கிறார்கள். எரிக் தன் பாலியல்பின் பொருட்டு சில இடங்களில் அவமானப்படுத்தப்படுகிறான். ஆனாலும் அவன் சுருண்டு படுத்துக்கொள்வதில்லை. அவனை அரவணைக்க ஆயிரம் கைகள் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. தான் நினைத்ததை செய்ய தன் அப்பாவிற்கே பாடம் எடுக்கும் அளவிற்கு முதிர்ச்சி. ஆனால், தன்னை கொடுமைப்படுத்தியவனிடமே காதலில் விழும் அப்பாவித்தனம். ஒரு கதாப்பாத்திரத்தில் எத்தனை பரிமாணங்கள்.

இந்த ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமின்றி - பள்ளியிலேயே அழகானவனை நான் தான் டேட் செய்ய வேண்டுமென என்னும் ஒரு பெண், அதில் அவமானப்படுத்தப்பட்டு வெகுண்டெழுந்து அவளின் அந்தரங்கப் புகைப்படங்களை வெளியிடும் ஒரு தோழி, வீட்டில் தந்தையால் வெறுக்கப்படும் விரக்தியில் பார்ப்பவர்கள் மேல் எல்லாம் எரிந்து விழும் ஒருவன், செக்ஸ் தெரபிஸ்ட்டாக ஊருக்கே உபதேசம் செய்தாலும் தன் தனிப்பட்ட வாழ்வில் உறவுகளின் பிடியில் ஒரு முடிவிற்கு வர முடியாத ஒட்டிஸின் அம்மா என எளிதாக ஜட்ஜ் செய்யப்படக்கூடிய ஆனால் ஜட்ஜ் செய்ய முடியாத கதாபாத்திரங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன.

சீரிஸ் முழுவதும் புணர்ச்சியைப் பற்றி பேசிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு துளி வக்கிரம் இல்லை. அதே சமயம், பொது இடங்களில் நடக்கும் sexual assault எவ்வளவு சீரியஸான விஷயம் என்பதையும் அழுத்தமாக சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

ஏய்மீ பேருந்தில் செல்லும்போது இளைஞன் ஒருவனால் பாலியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகிறாள். ஆனால், அவள் அதைப் பற்றி பெரிதாக யோசிக்காமல் தான் மேவ் பிறந்தநாளிற்கு கொண்டு வந்த கேக் வீணாகிவிட்டதே என்று வருத்தப்படுகிறாள். இதைப் பார்த்த மேவ்,

"உனக்கு என்ன நடந்துருக்குன்னு புரியுதா ?"

"இந்த மாதிரி பண்றதுக்குன்னே தான் வருவாங்க. இதையெல்லாம் பெருசு பண்ண முடியுமா? உனக்கு கொண்டு வந்த கேக் வீணாயிடுச்சே!"

"எனக்கு உண்மையிலேயே கிப்ட் குடுக்கணும்னு நெனச்சா, நா சொல்றத செய்வியா?" என்றாள் விபரீதம் புரிந்த மேவ்.

"சொல்லு, செய்யறேன்!"

"என்கூட போலீஸ் கிட்ட வா, நம்ம கம்ப்ளைண்ட் குடுத்துட்டு வருவோம். இத இப்டியே விடக்கூடாது."

சில பல உரையாடலுக்கு பின் ஏய்மீயும் சம்மதிக்கிறாள். அதன் பின் தான் அச்சம் அவளை ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பிக்கிறது. பேருந்தில் ஏறவே பயந்து தினமும் கிலோமீட்டர் கணக்காக நடக்கிறாள். அவளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த அவளுக்குள் குடிகொள்ளும் இந்த போராட்டங்கள் பல கண்ணீர்களை காண்கிறது.

பின்னொரு நாளில் பல மாறுபட்ட குணாதிசயங்கள் கொண்ட பெண்களுக்கிடையே இருக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் பற்றிய கலந்துரையாடல் வரும்போது ஏய்மீயின் இந்தப் பிரச்சனை வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது. அப்பெண்கள் அனைவரும் இதே போன்ற பிரச்சனையை சந்தித்ததாக வழிமொழிகின்றனர். பொதுவாக நடப்பதால் ஒரு தவறு எவ்வளவு மேம்போக்காக கையாளப்படுகிறது என்பதை நொந்து கொள்கின்றனர். அடுத்த நாளே தங்கள் பாகுபாடுகள் சண்டைகளை மறந்து ஏய்மீயின் பயத்தை எதிர்த்து ஒன்றாக பேருந்தில் ஏறுகின்றனர்.

இப்படி நினைத்து நினைத்து சிலாகித்துக் கொள்ள பல சிரிப்புகள், பல கண்ணீர்கள், பல போராட்டங்கள், பல மனமாற்றங்கள்  இந்த சீரிஸ் முழுவதும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. இருந்தும் மேவும் ஒட்டிஸும் இணைந்து விடும் அந்த தருணத்திற்கான காத்திருப்பு தான் என் பார்வையில் இந்த சீரிஸ்.

Trekking to Himalayas was the most obvious cliche that I badly wanted to be in. Whenever I travel to places, I sense this feel of incompleteness in the place from what I have assumed it to be. But I always thought my expectations are set high with the influence of materials in world wide web. So, after reading umpteen blogs about the Himalayan treks, I thought to give it a try by under promising myself. I had my own set of expectations and questions for the trek. At the same time, I was safe enough to choose an easy-moderate trek taking my fitness into consideration. Finally, I found myself in this beautiful trek called Mukta top with Indiahikes.

My pursuit to trek base camp through air and land ended exactly after one day in Kuflon. But what happened after that was pure magic. We started our trek through the trail filled with orange trees. They were bloomed enough to give us a warm mesmerizing welcome into the woods.

Trail through oranges

The beginning was all about excitement. The idea of having a trek pole in my hand made me think myself as a trained trekker who can trek as long as the trail goes on. But soon the reality hit me with the thirst. I started fighting my own challenges whenever sun kissed me. At times, I even thought that I wasn’t going to make it to the top and I should have spent this holiday in some sophisticated location without knowing what was about to come in the end. It happened with me in the first two days of my trek at few places as I was itching myself to get to the camp as soon as possible. After that, I never wanted the trail to end. With each step, I started rediscovering myself. All this time, I thought I was a photographer or at least a wannabe photographer. But I hardly took my camera out to capture in the trek. I think most of my fellow trek mates might not know that I had a camera in the bag. I knew I cannot capture the sound of the streams, silence of the shredded leaves, hardness of the rocks and softness of the breeze. Whenever I took a picture, it looked bland to me. That was when I realized that the nature has possessed me to the fullest.

The Magical path

When the days were showing off with such elegance, the nights brought their A game to the fore. We were safeguarded by mountains on all 6 days. Those mountains were good at multitasking. They never shied away from romancing with the stars in addition to the night watch that they were already doing. The result was something that could be witnessed only with the eyes which were blessed. I was fortunate that I had a pair. I slapped myself for thinking the star gazing was about counting stars all this while.

Star gazing at Shiladuni

The one fact about the trek that quite excited me from the word go was snow. I have never seen it in real and to trek on it was a sort of dream for me. As soon as I stepped on it and the perspectives of mine took a hit. I got to know the snow was over-romanticized in cinema just for the sake of heroine introduction scenes/songs. The trekking on snow was as challenging as it could get. It was slippery and deceiving when we neared the top. Every time I fell down in snow, it pumped up my veins to push myself to be on top of it. When we reached the summit, my senses shamelessly bowed down to the snow for being so beautiful. Mukta top was full of awesomeness.

Towards the top

The trek was planned and organized in a minimalistic way to cater the needs of whole trek group. The minimalism taught me a lot in regards to valuing simple things. From food to water, we had limitations in almost everything which reminded me the ignorance that we all have on those things while we are at home. Just because they are easily accessible to us, we are not giving them the respect they deserve. There is a famous dialogue in a Tamil movie that goes like this, “Always have hot water or hot tea, Burn your lips and get reminded of your loved ones”. The next time, that I am gonna burn my lips, I will definitely be reminiscing this trek for fighting out with a bunch for hot water to counter subzero conditions.

This trek was not just about nature and experiences. To me, they were just support mechanisms. The real heroes were people who made me introspect every cup of my thoughts.

When we were struggling even to walk on the trails to reach the camp and the summit, there was a team which was working relentlessly to give us the food and snacks on time. The kitchen team was not just doing the catering for the sake of duty. They always delivered varieties that we could hardly ask for even at home. On top of rotis and sabjis, there were always cherries like gulab jamuns, pakodas and custards. The ultimate surprise was the Christmas cake made of sooji and jaggery. We were wondering throughout the trek on how they pulled off this mystery. On the last day of trek, we had this introductory talk with kitchen team in which they apologized assumingly for any mishits in the cooking. We were shell-shocked as we were already in awe of their work. My heart suffered a knockout punch for bragging myself in the annual review meeting for the work which was not even half challenging as they do.

Kitchen Team

On top of the extremely cold weather, there was an awesomatic coolness that was wavering around us during the whole trek. I would let our technical trek leader Mr.Sunil Rawat (Fondly called as Sunil Bhai) take the credit for the same. Our days always started with his blissful alarm ‘Garama garam chai!’. He never liked to complicate anything and always had a simplistic approach to even challenging problems. In his talk on the final day, he started with apologizing for not being able to allow us more time in the summit. He never had the need to do it as that was done in the interest of us as a precaution for bad weather. But he did. He ended his talk with this exact dialogue, “What to say? You gave me lots of love and I gave you the same. That’s all. I didn’t do anything much”. How innocently and beautifully he has put it. In between the insecurities and the trust issues, I think we are losing the innocence that Sunil bhai has. It’s definitely the time to rethink.

Super Cool Sunil Bhai

 The trek team was always high in spirits all because of our trek leader Mr.Pranav Dharamsey. His energy resonated with the whole team for all the 6 days which gave that extra push which everyone needed to complete the trek. Every time we circled up for warm up and cool down, he started with his trademark “Good Morning people” or “Good Evening people”. To execute such a near to perfect trek in such challenging conditions was a herculean task itself. He was fighting his own challenges as well. But that never showed up on his face. The passion that he had for the trekking was unmatchable. My respect for him went miles ahead when he started for another trek just after the completion of our trek with the same smile that we had seen him with on first day. He will keep winning hearts.

Ever Passionate Pranav

 Last but not the least, the fellow trek mates who had their own set of lessons to feed me with. Every time I felt like I would not be able to complete the trek, they gave me the push to complete it. The passionate guy who has been a Pianist and has been giving out books for free, the girl with strong mental endurance who had fought her way through the mountains with knee pain, the motivated guy who kept pushing people towards the top with his songs and slogans, the hyperactive girl who kept the mood light throughout the trek and many more. I can go on to describe about everyone. But I fear my inferiority complex would grow higher than 11,838 ft. Everyone in the team gave me something to look back at myself which I was munching in my thoughts on my way back while descending.

The Team

I wanted to do this trek to get myself away from humans and get myself immersed in the nature. When I gave myself to nature, it lead me back to these beautiful humans. Oh man, Life is a deadlock!

பெண்களைப் பற்றிய படம் அல்லது பெண்களை சுற்றிய படம்  என்றாலே நம்மூரில் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுருக்கி விடலாம். ஜோதிகா நடித்தால் ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் போராட்டம், நயன்தாரா நடித்தால் திகில் நிறைந்த பேயாட்டம், மற்ற மசாலா படங்களில் வரும் நாயகிகளுக்கு காதலினால் வரும் ஆர்ப்பாட்டம். இவ்வளவு தான் நம் சினிமா. இதையும் தாண்டி சில படங்கள் ஸ்டீரியோடைப்புகளை உடைத்துவிட்டு வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால், எண்ணிக்கை என்று பார்த்தால் சொச்சம் தான். போராட்டம், பயம், காதல் இதைத் தாண்டி பெண்களின் உணர்ச்சிகளை திரையில் பார்க்க முடியாதா என நான் எண்ணிக் கொண்டிருந்த வேளையில் நான் பார்த்த சீரிஸ் தான் 'ஆரஞ்ச் இஸ் தி நியூ ப்ளாக்'. (Orange is the New Black)

பிரெண்ட்ஸ் சீரிஸ் அளவிற்கு இது பிரபலமான சீரிஸ் இல்லை தான். ஆனால், ப்ரெண்ட்ஸில் பகடி செய்யப்பட்ட சில உறவுகளின் ஆழம் இதில் உணர்த்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணத்திற்கு, லெஸ்பியன்/கேய் உறவுகளை கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும் பகடி செய்திருப்பார்கள் ப்ரெண்ட்ஸ் சீரிஸில். ஆனால், இதில் நாம் பார்க்கும் மைய கதாபாத்திரமே ஒரு லெஸ்பியன். அங்கேயே ஆரம்பிக்கிறது இந்த சீரிஸின் சுவாரஸ்யம்.

லெஸ்பியன் என்றாலே இரு பெண்களுக்கு இடையேயான புணர்ச்சி என்கிற அளவில் தான் நம் புரிதல் உள்ளது. ஆனால், காதல், ஊடல் , கண்ணீர் அதையும் தாண்டி வெளிப்படும் துரோகம் என அனைத்தையும் பைப்பர் வழியே நமக்கு கடத்தியிருக்கிறார்கள்.  பைப்பர் தன் காதலியால் ஒரு போதைப் பொருள் கடத்தலில் சிக்க வைக்கப்பட்டு சிறைக்குள் வரும் பெண். அவள் தன் லெஸ்பியன் வாழ்வை மறந்து ஒருவனை மணமுடிக்க ஆயத்தமான நேரத்தில் தொடங்குகிறது நாம் பார்க்கும் திரைமொழியினோடு அவள் சிறைவாசம். அங்கேயே அவளை சிக்க வைத்த காதலியும் வந்து சேர்கிறாள். அதன் பிறகு அவர்களுக்குள்ளும் அவர்களை சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நடக்கும் சம்பவங்கள் தான் கதை.

பெண்கள் சிறை. நாம் அதிகம் பார்த்திராத ஒரு சூழல். பைப்பர் மைய கதாபாத்திரம் ஆனாலும் அவளே இல்லாத எபிசோடுகள் கூட உள்ளன. சுற்றிலும் அவ்வளவு வித விதமான கதாபாத்திரங்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி  கிளைக்கதைகள். சிலர் தெரிந்தே செய்த தவறுகள், சிலர் தெரியாமல் செய்த தவறுகள். அதனால் அவர்களுக்கு கிடைத்த சிறைவாசம். அதில் அவர்களுக்கு நிகழும் மனமாற்றம், மனக்குமுறல் என சீரிஸ் முழுக்க உணர்ச்சிகள் நிறைந்து கிடக்கின்றன.

வெளியே தனி தனியாக தவறு செய்துவிட்டு சிறைக்குள் ஒன்று சேரும் அம்மா-மகள், சிறையில் தனிமையில் வாடுபவர்களை மகள்களாக எண்ணி உதவும் பெண், மூன்று பச்சிளங்குழந்தைகளை கொன்றுவிட்டு குற்ற உணர்ச்சியில் சுற்றும் ஒரு அம்மா, திருநங்கையாக தன் மனைவியின் உதவியுடன் மாறிய ஒரு கணவன், ஆண்களுக்கான முக்கியத்துவம் குறைகிறது என்பதாலேயே பெண்களுக்கு இடையேயான உறவுகளை வெறுக்கும் ஒரு காவலாளி, சிறைவாசிகளுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்துவிடமாட்டோமா என்று ஏங்கும் ஒரு வார்டன் என கதாபாத்திரங்களுக்கிடையே முரண்களைப் புகுத்தி முன்னேறி செல்கிறது இந்த கதை.

இந்த சீரிஸ் பார்த்து நான் அறிந்து கொண்ட இன்னொரு விஷயம். இதுவரை இனவெறி சண்டையென்றால் அது கருப்பு வெள்ளை என ஒடுக்கப்பட்டும் ஒடுக்கியும் வாழ்பவர்கள் என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அதில் கருப்பு வெள்ளை தாண்டி ஸ்பானிஷ், ஏசியன் என இன்னும் பல இருப்பதை விரிவுப்படுத்தி விளக்கியிருந்தனர். அவர்களுக்கு இடையே தலைமைக்கான போட்டி அதற்காக நடக்கும் கடத்தல், கொலை என்பதும் இந்த சீரிஸின் சாராம்சம்.  சிறைவாசிகள் மட்டுமின்றி அங்கு வேலை செய்யும் காவலாளிகளின் மனவோட்டத்தையும் பதிவு செய்திருந்தது சிறப்பு. அவர்களின் வாழ்வு, வழி அது உந்தும் போராட்டம் என சரி தவறு தாண்டி ஒரு ஜட்ஜ் செய்ய முடியாத கண்ணோட்டத்தில் நம்மை செலுத்தும் இந்த சீரிஸ்.

6 சீசன்கள் பார்த்துவிட்டு, 7வது சீசனுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அது தான் கடைசி சீசன் என்பதால் என்ன புதுசாக சொல்லிவிட போகிறார்கள் என்று தான் இருந்தேன். ஆனால், அதில் அமெரிக்காவின் சமகால அரசியலை வெளிப்படையாக சாடியிருந்தது ஒரு அதிர்ச்சியான ஆச்சர்யம் தான். நாடு விட்டு நாடு சென்று அமெரிக்காவில் இருக்கும் மக்கள் நிராதரவாக நாடு கடத்தப்படுவதை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருந்தனர். அதில் பிரியும் உறவுகளில் சில சீரிஸ் முடிந்த பின்பும் நம்முள் நீங்காமல் இருக்கும். அவர்கள் தன் ஜனாதிபதியையும் சாட தவறவில்லை. இது இப்படி இருக்க இந்து முன்னணி என்னும் ஒரு அமைப்பைப் பற்றி பேசியதால் சென்சார் தாண்ட முடியாமல் இருக்கும் ஜிப்ஸி என்னும் தமிழ் படத்தை எண்ணி நொந்து கொண்டே இதை எழுதி முடித்தேன். 

"அம்மி அம்மி அம்மி மிதிச்சு" என்று மெட்டி ஒலி நாடகத்தின் இன்ட்ரோ பாடல் கேட்டவுடன் சில்லறைகளை சிதறவிட்டு பார்த்த வீடுகளில் எங்கள் வீடும் ஒன்று. சரோவிற்கு வந்த மாமியார் பிரச்சனை, லீலாவிற்கு வந்த கணவன் பிரச்சனை என அனைத்து பிரச்சனைகளையும் அலசி ஆராய்ந்து அவர்களுக்காக அலறி அனுதாபப்பட்டு ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு சுபம் போடுவதற்கும், 'இந்த நாடகம்னாலே இப்படி தான் டா அழுகாச்சியா இருக்கும்' என்று பொதுமைப்படுத்தி சீன் போடும் எதார்த்த கிளிஷேவிற்குள் நான் விழுவதற்கும் சரியாய் இருந்தது.

அன்றிலிருந்து சீரியல் என்றாலே எனக்கொரு ஒவ்வாமை இருந்து வந்தது.  அவ்வப்போது ஆங்கில சீரிஸ் பார்க்கச் சொல்லி எனக்கு நண்பர்களிடம் இருந்து அறிவுரைகள் வந்து கொண்டும் இருந்தது. அப்போதும் என் எண்ணங்கள் யாவும் தமிழ் தொலைக்காட்சிகளில் வரும் சீரியல்களையும் என் நண்பர்கள் சொன்ன சீரிஸ்களையும் ஒன்றாகவே எண்ணி என்னை ஒன்ற விடாமல் செய்து கொண்டிருந்தது. அப்படி இருந்த என்னை  'இந்த சீரிஸ் பாரு டா வேற லெவல்ல இருக்கும்' என்று மற்றவருக்கு உபதேசம் சொல்லும் உத்தமன் ஆக்கிய  புண்ணியம் நான் பார்த்து வியந்த சில சீரிஸ்களையே சாரும். அவற்றை நான் உணர்ந்த விதம் பற்றிய  சிறு தொகுப்பு தான் இது. பல கருத்து கதவுகளை எனக்கு திறந்துவிட்ட அந்த சீரிஸ்களுக்கான நன்றியாகவும், அவற்றை எனக்கு அறிமுகப்படுத்த நினைத்த பலரை  பகடி செய்ததற்கு மன்னிப்பாகவும் தான் நான் இதை பார்க்கிறேன்.

'அப்படி என்ன தான் யா இருக்கு இதுல' என்று நான் பார்க்க ஆரம்பித்த ஒரு சீரிஸ் 'ஃப்ரெண்ட்ஸ்'. வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு தருணங்களில் ஒன்று சேர்ந்த ஆறு நண்பர்களின் கதை. எப்போதும் காபிக்கடையில் அரட்டையடித்துக்கொண்டு, எப்போதாவது பெற்றோர்களை சந்தித்துக்கொண்டு, லவ் வேறு டேட்டிங் வேறு என்று புரிந்து கொண்டு வாழும் நமக்கு செட்டே ஆகாத செட்டப். இதில் மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பில் வருவது போல் இடையில் சிரிப்பலைகள் வேறு. ஆனாலும் ஒவ்வொரு கேரக்டரும் அவர்களுக்கு நிகழும் கிளைக்கதைகளும்  நம்மை வியப்படைய வைக்க தவறவில்லை.

"நட்புன்னா என்னனு தெரியுமா? இப்படி இருக்கணும் டா , அப்படி இருக்கணும் டா" என்று அவர்கள் பேசிக் கொள்வதில்லை. இத்தனைக்கும் ஒவ்வொருவரும் இன்னொருவர் பேச்சைக் கேட்பதில்லை, சொன்ன சொல்லை அப்படியே காப்பாற்றுவதும் இல்லை. ஆனால், ஒருவருக்கு நடக்கும் நல்லது கெட்டது என அனைத்திலும் மற்றவர்கள் துணை நிற்கிறார்கள். அவர்களின் நட்பு காட்சிகளாக கதைகளாக அவர்கள் வாழ்வில் நடக்கும் நிகழ்வுகளாக நம் முன் விரிவடைகின்றன. அந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு பகுதியாக அவர்களுக்கு பரிச்சயமான ஆனால் கண்களுக்கு தட்டுப்படாத  ஒரு கேரக்டராக நாமும் வாழ துவங்கி விடுகிறோம்.

ஆண்களும் பெண்களும் நண்பர்களாக மட்டும் இருக்க முடியுமா? நண்பர்களுக்குள் காதல் தவறா? என்று நாம் இன்னும் பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், இதுல சரி தவறுன்னு எதுவும் இல்ல நமக்கு எது செட் ஆகுதோ அத பண்ணிட்டு போயிட்டே இருப்போம் என்று அசால்டாக பதில் சொல்லி செல்கிறார்கள்.

நண்பர்கள்னா பார்ட்டி ஜாலி மட்டும் தானா என்றால், அது மட்டுமில்லை அவர்களுக்கு பிரச்சனை அதற்கு மேல் வரும் என்பதையும் அவர்கள் சொல்ல தவறவில்லை. கை நிறைய சம்பாரித்து அடிக்கடி பார்ட்டி செய்யும் நண்பர்களுக்கிடையில் நிரந்தர வருமானமில்லாமல் பார்ட்டிக்கு போக கூச்சப்படும் இருவர், பல பெண்களிடம் உறவு கொண்டாலும் தன் நண்பனின் முன்னாள் காதலியின் மேல் காதல் வரும்போது அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் மறைக்க முற்படும் ஒருவன் என்று அவர்களுக்குள் வரும் முரண்பாடுகள் நாம் அதிகம் சிந்தித்து பார்க்காதவை ஆனால் எளிதில் நடக்கக் கூடியவை.

இந்த சீரிஸ் வந்த காலக்கட்டத்தை வைத்துப் பார்க்கும்போது இது பதித்து சென்ற முற்போக்கான கருத்துகள் அதீதம். அதே சமயம் அவர்கள் கூறும் நெகிழ்வான கதைகளும் ஏராளம். 

மாற்றாந்தாயின் மூலம் பிறந்த தம்பியின் குழந்தைகளுக்கு வாடகைத்தாய் ஆகும் அக்கா,  தந்தையின் நண்பனைக் காதலிக்கும் மகள், பெண்ணாக மாறிய தந்தையை 30 வருடங்களுக்கு பிறகு ஏற்றுக் கொள்ளும் மகன், தந்தை இல்லாத தோழிக்கு தந்தை ஸ்தானத்தில் இருந்து திருமண மேடையில் ஏற்றிவிடும் நண்பன், விபத்தாக நண்பர்களுக்கு இடையே நடந்த உறவில் பிறந்த குழந்தை, ஆனால் அதற்காக திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் இல்லாமல் வாழும் தம்பதி, மனைவியின் லெஸ்பியன் திருமணத்தை முன் நின்று நடத்தும் கணவன்  என இந்த சீரிஸ் நமக்கு அறிமுகப்படுத்தும் விஷயங்கள் பல பல.

இதில் பலவற்றையும் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் போகலாம். ஆனால், அவர்கள் அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை. அவர்கள் நமக்கு சொல்லிக் கொள்ள விரும்புவதும் அது தான்.

இவ்வளவு ஆழமான நிகழ்வுகள், கனமான பாத்திரங்கள் இருந்தும் நம்மை தொடர்ந்து சிரிக்க வைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். நகைச்சுவை மூலம் இவ்வளவு கதைகளும் கதாபாத்திரங்களும் நமக்கு உணர்த்தும் உண்மைகள் அபாரமானவை.

எவன் எது செய்தாலும் கிண்டல் செய்யும் சாண்ட்லர், பார்க்கும் இடமெல்லாம் சுத்தம் எதிர்பார்க்கும் மோனிகா, சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போதெல்லாம் டைனோசர் பற்றி லெக்ட்சர் அடிக்கும் ராஸ், பேஷன் டேட்டிங்கில் நாட்டம் கொண்ட ரேஷல், பெண்களை கவர்வதையே வேலையாக வைத்திருக்கும் ஜோயி, தன் கிறுக்குத்தனங்களை மறைக்க விரும்பாத ஃபீபீ என அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லாமல் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரே விஷயம்

 I’ll be there for you, like I’ve been there before...
I’ll be there for you, Coz you’re there for me too...

Hopeless - This phrase would be apt to display my state of mind most of the times when I watched Dhoni bat. It took me longer than usual to realise that he was the reason to rescue the team from such a state frequently. There were times when I badly wanted to get out. I wasn't a big fan of cricketer Dhoni. But Of late, his aura made my insight to yell at me for being a dumbass. Eventually, I ended up loving him like anything.

None would have expected the birth of a legend when a debutant with hair running down his shoulders walked into the field to get out for a duck. After all, I didn't expect. But match after match, he started growing as a star for which I felt like blaming his luck. With the unorthodox batting style, I didn't see him to win consistently. He defeated me everytime as I wanted him to fail big. I was in utter shock when the captaincy was handed over to him. Because there wasn't even a clue that the Indian team had got its best captain in the history.

Even when India had won their world cup in 2011, I was really never interested to appreciate his captaincy and the crucial knock. I was still hoping his luck would disappear some day. I always thought he was showing off as if victories were normal to him whenever his calm face was reluctant to celebrate them. But he proved me wrong again. 

My attraction for him began when he actually started failing. With the word 'fail', I mean his failure as a batsman when he struggled to score even the fewest of the runs. As a cricketer and person, he was winning the hearts all the time. Little bit I knew that my heart was already in queue. I was praying for him to get out so that someone will come to make the team win. But that someone never came. People wrote off Dhoni for every defeat of the team. His calm composure was never interested to pour out any reciprocation. My heart started to groan for him.

I slowly started to cheer for the runs he scored and to get disappointed whenever he got out. Only then, I had a keen notice on the miracles he did to the team behind and the stumps ahead. He never deliberately shown the difference he made. But it was evident both when he was on and off the field.

All of a sudden, 

his inelegant batting style became the most elegant thing I could witness,

his press interviews became the most insightful thing I could hear,

his selflessness became the most sensible thing I could talk about,

his leadership became the most exciting thing I could cheer about and 

he became the man on whom I can be proud about.

I would call Dhoni as a magician who had mastered the acts of Pledge, turn and Prestige. He would show us something to believe, then he would make it disappear questioning our own belief and again he would come up to show what he has promised. It applies both for his whole career and the matches he play. When people were expecting his retirement to happen, he started playing like Dhoni of the old days. But now with a difference that I am loving him. A recent commentary introduced him with an apt title "Dhoni - Reborn" when he played a glorious knock. I would second that.

May he reborn again and again to wow millions like me. He continues to inspire and deserves the love that is ever multiplying.

I would call it a force of nature that I got to watch two movies in two days which increased my intensity towards insight. These questions always popped up in my mind whenever I hear a incident or story based on historic base. 'What is the probability of those incidents being true?' , 'What if the man conveyed the incident to world was an ardent follower one party?', 'What if the whole thing was a hoax?' and many more.

These two movies tightened those thoughts with their depiction of Ramayana. One is Raman Raghav 2.0 and another is Kaala. 

We have been told multiple aspects of being good Ram and bad Raavan. The grammar of being anything can be defined easily.  But we should understand the fact that they are defined by us or one among us. The two movies stand out by breaking those grammars.

Let us take the first movie, Raman Raghav 2.0, released in 2016. The whole point of movie is to shout out that there is equal amount of good and evil in everyone. For the will, they take analogy from Ramayana to show how similar Ram and Raavan are by depicting them with two characters. Interestingly, they both fall into same pool of thoughts. Though you would not see the direct metaphors in the movie, there are nuances which would help you in connecting the dots. Even you will find a character that talks with hanuman and praises Raavan for his heroics.

The second movie, Kaala that released very recently, goes multiple steps ahead by depicting Ram as villain and Raavan as hero. Unlike the previous movie, you will find multiple metaphors and symbols to give you a new syllabus of Ramayana. This movie breaks all those grammars and myths behind White & Black, Clean & Dirt and ofcourse Ram & Raavan too. There is a scene where the antagonist addresses the protagonist as Raavan to which an acquaintance asks 'Will Ram kill Raavan?'. And he cunningly answers 'That's what Vaalmiki had written right..!'

Here the man in question is neither Ram nor Raavan. It is Vaalmiki. I could easily relate this to present day scenario when I get to read different versions of same news in media.

I am glad that Ramayana is evolving and Cinema is evolving. We should evolve too so as to tender a end card to this judging game with what we hear.